Z obiektywem wśród gorzowskich chmur

Przekonywanie to słowo, w tym wypadku, nie na miejscu i zbyt delikatne. Wiercenie dziury w brzuchu, szantaż, perswazja, przemoc psychiczna i korupcja - znane od wieków metody kija i marchewki, z przewagą kija. Świadom niedoskonałości zdjęć (zdjęcia robione różnymi aparatami w różnych samolotach, zawsze poprzez szybę kabiny i w niesprzyjających warunkach) opierałem się, jak mogłem. Początkowo wymigałem się obietnicą, że wrzucę zdjęcia, jak ruszy nowa MM-ka. Byłem przekonany, że mam spokój na kilka lat. Niestety, Redakcja zrobiła mi dowcip i uruchomiła nową i lepszą wersję MM-ki jeszcze w tym dziesięcioleciu.
Po tygodniach perswazji, próśb i kilku groźbach karalnych poddałem się i opuściwszy ręce mogłem odejść spod ściany. Potencjalnych krytyków uprzedzę i uspokoję. Wiem, to nie są zdjęcia najwyższych lotów. Ale jak tylko będę dysponował samolotem z dziurą mogącą pomieścić obiektywy lustrzanki, to zrobię przyzwoite zdjęcia. Na razie możecie się znęcać nad tymi.

Drugi powód to rozpoczynająca się ponownie dyskusja nad zasadnością powstania lądowiska w okolicach Gorzowa. Niewielka grupa sceptycznie nastawionych do awiacji ludzi skutecznie storpedowała pomysł zbudowania lotniska w Wojcieszycach. Przy tej okazji starali się, jak mogli zohydzić lotnictwo i przerazić ludzi wizją spadających z nieba Benków, Arbuzów, ATR-ów i całą kupą innego żelastwa. Ogłuszający i wszechobecny ryk tych piekielnych maszyn miał powodować głuchotę okolicznej ludności aż do siódmego pokolenia. Kury przestałyby się nieść, krowy dawać mleko i spadłby przyrost naturalny. Byłem kiedyś na jednym spotkaniu z "bojownikami o puste niebo" i nasłuchałem się tam bzdur w ilości adekwatnej do kilku sesji naszego parlamentu. Chciałem nawet zabrać głos i merytorycznie bronić idei lotniska, ale obawa przed smażeniem się na stosie skutecznie ostudziła moje zamiary.

Teraz jednak chciałem pokazać inną, tą prawdziwą i piękną stronę awiacji. Ktoś kiedyś powiedział, że "latanie to przywilej oglądania Ziemi oczami Boga". Może to niektórym wydać się zbyt górnolotnym stwierdzeniem, ale naprawdę coś w tym jest. Wszyscy, których miałem okazję obserwować podczas, zwłaszcza swoich pierwszych, lotów mieli bardzo podobny wyraz twarzy. Nie, nie był to lęk i śmiertelne przerażenie, tylko subtelna mieszanka zdziwienia, fascynacji i wyraz niekłamanego podziwu dla tego, co widzieli pod sobą. Ja właśnie tak widzę lotnictwo, każdy kolejny start ma w sobie coś z magii. Tym, którzy mieli okazję widzieć, na przykład Gorzów, z góry nie muszę tego tłumaczyć, a pozostałym życzę, żeby osobiście mogli tego doświadczyć.

Link do zdjęć: http://imageshack.us/g/210/dsc096781000x7002.jpg/