Smocza ofiara

Opustoszały ulice,
zamknięto furtki i bramy;
ostatnią w gminie dziewicę
wiodą smokowi do jamy.

Dziewoja krzepka, piersiasta,
ponętna, w biodrach szeroka;
z dawna wpisana do bractwa
rodzin skrzywdzonych przez smoka.

Gapiami roją się chaszcze,
w przestrachu zamarł tłum ludu;
szeroko rozwarł smok paszczę,
nie z żarłoczności, lecz z nudów.

Nigdy nie trzymał się diety,
ni dnia jednego nie pościł,
a dziś na widok kobiety
czuł tylko zgagę i mdłości.

Odeszła smutna lecz hoża,
niewinna, czysta, niczyja,
bo skoro smok jej nie pożarł,
jaka ją zechce bestyja?

Teraz ukrywa się tłoku,
krąży samotnie po świecie;
mgliste wspomnienie o smoku
chowa w pilśniowym berecie.

Rzadko wysuwa się z cienia;
jej życie smutne i szare;
dyskretną łezką wzruszenia
uczcijcie smoczą ofiarę.