Z myślą o gorzowskich czarownicach

Niedawno przeczytałam książkę pt „Czara Wyroczni"  Judith Merkle Riley , wydaną w 1994 r. a przetłumaczoną w Polsce w 1996 roku. Jest dość obszerna, bo zawiera 483 strony. Autorka jest profesorem nauk politycznych w Claremont McKenna College w Kaliforni. Od bardzo dawna fascynuje się historią, szczególnie okresem średniowiecza. Napisała kilka książek, których akcja rozgrywa się na kanwie prawdziwych wydarzeń z autentycznymi bohaterami oraz umiejętnie dopasowanymi postaciami fikcyjnymi. We wstępie rzetelnie informuje, które postaci są prawdziwe, a które fikcyjne. To duża zaleta jej książek, bo mają one wartości poznawcze.

Przed napisaniem tej książki autorka musiała się zapoznać z ogromną dokumentacją sądową śledztwa, które było prowadzone po aresztowaniu jednej z najpopularniejszych wiedźm i trucicielek -  Marie Bosse. Dzięki temu czytelnicy mogą się przenieść do Paryża roku 1676. Oto otwiera się przed nami wielki mroczny świat. Spotykamy ludzi z różnych sfer, ale głównie ze środowisk bardzo bogatych, a także z otoczenia Króla Słońca, tj .Ludwika XIV. Stopniowo poznajemy kolejnych bohaterów.

Większość z nich to ludzie, którzy pod pozorem wróżbiarstwa (co było dozwolone) lub produkcji kosmetyków zajmują się trucicielstwem. Na czele tej organizacji stoi autentyczna postać - Catherine Montvoisin, znana jako La Vosin. Jest potężna i wpływowa, a za sprawą profesji zna sekrety i pragnienia najznamienitszych osobistości Paryża. Jest ambitna, przebiegła i wyrachowana. Ponadto gromadzi wokół siebie zdolnych uczniów, uczy zawodu, umożliwia nawiązywanie kontaktów i jednocześnie czerpie z tego korzyści finansowe. Z usług wróżek korzystają z reguły kobiety bogate, pragnące miłości lub zemsty, które nie mają skrupułów, by osiągnąć zamierzony cel. Dlatego też chętnie korzystają z trucizn i afrodyzjaków. Często też szukają osób, które cicho i dyskretnie mogłyby przeprowadzić aborcję lub pozbyć się niemowlęcia. Szczątki płodów palone są w nieustannie dymiącym piecu w przepięknym ogrodzie królowej tej mrocznej organizacji, a niemowlęta ochoczo wykorzystywane do czarnych mszy.

By nie zapaść się w treściach mrocznych, spotykamy ludzi uczciwych, mądrych i obdarowanych piękną miłością.

Przyznam, że rozpoczęłam czytanie tej książki bez przekonania, bo np. nie podobał mi się jej tytuł. Początkowo raził też styl, trochę podobny do stylu książek wydawnictwa Harlequin, które kiedyś przejrzałam z ciekawości. Ale każda przeczytana strona pozwalała zapomnieć o tych zastrzeżeniach. Czyta się łatwo, akcja jest dynamiczna i wszystko ciekawe. Z przyjemnością się pogrążałam w jakże innym świecie.

Tej książki, po przeczytaniu, nie odkłada się na półkę, by nazajutrz o niej zapomnieć. Teraz ilekroć patrzę na gorzowską Studnię Czarownic, przypominam sobie dzieje paryskich wiedźm.

Myślę, że warto tę książkę przeczytać.