Wolę sznikersy. Rozmowa z koniem, który będzie ciągnął gorzowską bryczkę

- Witaj koniu, jestem Dżepetto.

- Ihhaaaaaa! (czyli: Cześć Dżepetto, jestem koń)

- Czy masz prawo jazdy na Gorzów?

- Ihhhhaaaaa! (czyli: Nie mam, ale znam wasze miasto doskonale. Bywam tu często. Lubię wyskoczyć na końferencję o sztuce do Miejskiego Ośrodka Sztuki, na końcert do amfiteatru, po końserwę do Tesco albo na końiec jakiegoś filmu w Heliosie. Można więc założyć, że nam miasto i dam sobie w nim radę).

- Masz jakieś obawy?

- Ihhaaaaaaaaaaa! (czyli: Tak, boję się, że złamię nogę na waszych dziurach, że przy każdym przejeździe przez centrum ktoś będzie mi wciskał ulotkę do pyska, albo że wyjedzie mi z podporządkowanej jakiś kierowca, co akurat chwilę przed podróżą czyścił meble... Ech, no obaw jest sporo, ale nie przejmuję się tym. Można powiedzieć, że mam klapki na oczach! Heheheheheh!).

- Prowadziłeś już bryczki?

- Ihhhaaaaaaaa! (czyli: Wiele razy. Jestem od bryczek, czasem ornę polę, czasem traktor z rowu wyciągnę. Umiem wszystko. Poza stepowaniem i podwójym saltem).

- Jak gorzowianie mogliby ci sprawić trochę radości?

- Ihaaaaaaaa! (czyli: Mam nadzieję, że nie wpadną na durny pomysł i nie będą mi przynosić curku czy marchewek! Wolałbym sznikersy. Aha - i jak mnie kto klepnie w bok, to mu pociągnę z kopyta albo z główki).

- Dziękuję za wywiad, koniu!

- Ihaaaaaaa! (czyli: Ihaaaaaaaaa!)