Tuż za rogatkami Gorzowa można znaleźć istne cuda

To bardzo urokliwe miejsce nie należy do zbyt znanych, ale może to i dobrze, bo z racji bliskości miasta mogłoby zostać po prostu zadeptane. Jego atutem – oprócz wspaniałych krajobrazów Pradoliny Warty, majestatycznych, pomnikowych dębów i swojskich bydlątek na pastwiskach jest też fakt, że trzeba dotrzeć tam pieszo. Jest to naprawdę świetny relaks po całym tygodniu hołdowania zdobyczom cywilizacji. Tu człowiek uczy się obcowania z przyrodą.

Najprościej dojechać autobusem MZK do Borka i udać się po prostu nadwarciańskim wałem w kierunku Gorzowa. Nogi same zaprowadzą nas pod czerwoną tablicę z napisem „Rezerwat Przyrody Santockie Zakole”, ale już po drodze warto chłonąć niezapomniane widoki. I radzę zachowywać się cicho. Można wówczas dostrzec sporo ciekawych ptaków i zwierząt.

Na tablicy informacyjnej przygotowanej przez pracowników Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Lubuskiego możemy przeczytać, że Rezerwat „powstał w 1998 r. w celu zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych lasów łęgowych doliny Warty i Noteci oraz ochrony miejsc lęgowych ptaków wodno-błotnych.”

Wszystko tu jest niepowtarzalne, a najciekawsze wydają się być imponujących rozmiarów dęby szypułkowe, w większości oznaczone jako pomniki przyrody. Jest ich- albo przynajmniej było w 1998 r.- ponad 200. Dziś niektóre już zakończyły swój dostojny żywot, ale mimo to, nawet powalone pnie nadal zachwycają i mogą być wdzięcznym tematem dla uzdolnionego malarza. W innych, uważny obserwator dostrzeże mnóstwo drobnych, okrągłych dziurek. To stołówka dzięcioła, chociaż wygląda jak olbrzymi wieżowiec z dziesiątkami małych okienek.

Oprócz dębów (obwód niektórych przekracza 6 m) rosną tu wiązy, wierzby, topole. Spotkać można bobry, sarny, daniele (widzieliśmy nawet jednego albinosa). Na łąkach pasą się krowy i konie. Słowem…sielanka.

Na poprowadzonej pomiędzy drzewami ścieżce dydaktycznej ustawiono tu i ówdzie ciekawe głazy z sentencjami lub informacjami o mijanym drzewie lub miejscu. A na zakończenie wędrówki czeka nas jeszcze jedna niespodzianka. Wcale nie trzeba wracać od razu do Gorzowa. Można przecież - dochodząc do miejsca, gdzie już ponad 1000 lat temu istniał potężny gród – przepłynąć promem przez Wartę i wrócić do domu szynobusem. Wcześniej trzeba jednak zatroszczyć się o zapisanie numeru telefonu przewoźnika, który zawsze chętnie po nas przypłynie. Mieszka w Santoku, naprzeciw Muzeum.