Ten strach towarzyszy mi przez całe życie

Panicznie boję się burzy... Nawet gdybym nie wiedziała, że nadchodzi albo jest gdzieś obok, mój organizm daje wyraźne oznaki „burzowe." Jestem rozdrażniona, boli mnie głowa, oblewają mnie siódme poty i czuję niczym nieuzasadniony niepokój, a nawet strach... tak, tak, nie wstydzę się przyznać, że boję się burzy.

Ten strach przed burzą towarzyszył mi przez całe życie, no bynajmniej od kiedy pamiętam.

Jak byłam dzieckiem, moi rodzice pojechali na wczasy do ośrodka nad jeziorem. Nie było tam stołówki, mama sama przygotowywała posiłki na kuchence palnikowej. Codziennie chodziłam z mamą około 3 km do gospodarza po świeże mleko i jajka. Jednego razu w szczerym polu złapała nas ulewa. Zdążyłyśmy dobiec do jedynego drzewa, które rosło na skraju pola, kiedy rozpętała się burza. Pamiętam, że okropnie się bałam błyskawic i grzmotów. W pewnej chwili deszcz jakby zelżał i ruszyłyśmy w dalszą drogę. Uszłyśmy już spory kawałek, kiedy usłyszałyśmy grzmot tak silny, że zadrżała ziemi. To piorun uderzył w to drzewo, pod którym stałyśmy...

Pamiętam też, że jak przyjeżdżała do nas babcia, a miało się na burzę, to stawiała w oknie figurkę Matki Bożej. Dodatkowo za każdym uderzeniem pioruna babcia stawiała ręką znak krzyża i odmawiała modlitwę. Ja z kolei prędko chowałam się pod kołdrę. Po wyjeździe babci, moja mama nigdy tak nie robiła, a jak raz chciałam postawić podczas burzy figurkę na parapecie okna, powiedziała, że to są zabobony, że blok posiada piorunochron i nic złego się nie stanie.

Niby racjonalne wytłumaczenie... W bloku, w którym mieszkam, też jest piorunochron (sprawdzam od czasu do czasu), jednak kiedy wszystkie oznaki na ziemi, niebie i moim organizmie zwiastują burzę, zamykam wszystkie okna, wyłączam od napięcia wszystkie urządzenia elektryczne i najchętniej schowałabym się pod kołdrę, jak to robiłam w dzieciństwie.