Szukam smaku Gorzowa

- Tydzień temu przygotował pan czytelnikom „Teraz Gorzów" piękny stół świąteczny, ślinka ciekła nie tylko w redakcji. A co pan jadł na wielkanocne śniadanie w domu?

- Byłem z rodziną na śniadaniu u mamy i teściów, więc były pokrojone składniki święconki zalane barszczem. Z tą potrawą pierwszy raz spotkałem się właśnie u teściów – byłem wówczas pod wielkim wrażeniem.

- Teściowa nie boi się gotować przy takim zięciu?

- Nie mamy z tym problemu. Nikt nie patrzy, gdzie pracuję. Zresztą tradycje kucharskie są obecne w rodzinie: brat, bratanek i wujek kończyli „gastronomik", teraz jest tam siostrzeniec. W domu wymieniamy się pomysłami na potrawy. Tym razem na stole wielkanocnym mieliśmy pieczone mięsiwa, różnego rodzaju jajka. Najważniejszym elementem świąt jest jednak nie to, co na stole, ale co wokół niego, czyli spotkanie z rodziną.

- Gotuje pan już połowę swego życia, pamięta pan swoje pierwsze danie? Pewnie jajecznica?

- Jajecznica, owszem. Jednak taką pierwszą, profesjonalną potrawą były jabłka zapiekane w cynamonie. Zrobiliśmy je z kolegą, bo nie chciało nam się iść do szkoły. Mieliśmy wtedy po 15 lat. Wtedy chyba nastąpił taki przełom, na serio pomyślałem, by pójść do „gastronomika".

- Jak koledzy z podstawówki oceniali pańską decyzję o pójściu na kucharza? Nie mówili, że to niemęskie?

- Nie sądziłem wtedy, że będę musiał zmierzyć się z opinią kolegów, że jestem garnkotłukiem. Mówiłem im: zobaczymy za parę lat. Bycie kucharzem to nie tylko mycie patelni, ale też wymyślanie potraw i pielęgnowanie tradycji regionalnych.

- Nabijali się, a teraz widzą, że żywi pan najważniejsze osoby w państwie, w mieście. Z Don Vittorio związany jest pan od 15 lat...

- Tu zaczynałem praktyki, potem pracowałem w czasie studiów. Miałem 3,5-letnią przerwę, kiedy to w Wiejcach pod okiem Jeana Bosa uczyłem się kunsztu kuchni francuskiej. Następnie często bywałem w Warszawie u Pawła Oszczyka, który wprowadzał mnie w tajniki łączenia odpowiednich smaków. Wróciłem do Gorzowa, założyłem rodzinę .

- Umiejętności kulinarne pomogły w zdobyciu serca przyszłej żony?

- Magda wiedziała, czym się zajmuję, ale bardziej interesowała się mną. Tak więc ucinam te spekulacje.

- W domu gotuje...

- Żona.

- Ufa pan? Ponoć kucharze jedzą tylko to, co sami przygotują...

- Ufam. No i razem też gotujemy. To pytanie pada bardzo często. Dziennikarze mówią: żona to ma wspaniale, nie musi gotować. Wtedy odpowiadam, że gdy jestem w domu, pomagam jej. Gotujemy przede wszystkim dla córki. A dla siebie często eksperymentujemy i przy okazji wymieniamy się poglądami. Prawie jak w pracy.

Więcej w najnowszym wydaniu "Teraz Gorzów"!