Smaki dzieciństwa - dynia

Któż z nas nie pamięta smaków i zapachów z czasów swojego dzieciństwa. Jedne przywołują miłe wspomnienia, inne nie. Z tymi smakami to jakaś dziwna sprawa jest. Niektóre potrawy z dzieciństwa, o których zawsze myślałam, że są najlepsze pod słońcem, po latach, przygotowane przeze mnie okazują się wcale takie dobre nie być... Inne z kolei, wtedy uznawane za nijakie, dzisiaj okazują się wykwintne.

Tak jest chociażby z dynią. Nie wiem, czy pamiętacie, ale kiedyś nie było właściwie ogródka, w którym nie pyszniłaby się ta wielgaśna żółta kula. Każdego roku nie mogłam doczekać się na pestki z dyni. Mama przekrawała ją na pół, a ja wybierałam pestki i pieczołowicie układałam je na gazecie. Potem gazeta wędrowała na piec i następowało ćwiczenie się w cierpliwości, byłam łakomczuchem, nie mogłam doczekać się, kiedy wyschną. Natomiast z miąższu dyni mama przygotowywała różne potrawy, które w ogóle mi nie smakowały. Najczęściej była to tzw. dynia z wody, czyli ugotowane kostki dyniowe polane zarumienioną bułką tartą. Z kolei na zimę mama robiła dynię na słodko-kwaśno i kładła ją w słoiki. Potem służyła jako dodatek do obiadu. Nie przepadałam za tym „smakołykiem," choć w dorosłości, w tzw. ciężkich czasach też przygotowywałam przetwory z dyni.

Później był taki okres, że o dyni się nie słyszało, rzadko gościła na naszym stole. Renesans dyni nastąpił wraz z przeniesieniem zza oceanu na nasz grunt zwyczaju obchodzenia święta Halloween. Już teraz, choć do święta pozostało jeszcze trochę czasu, na niektórych wystawach sklepowych można spotkać dekorację z głową dyniową w roli głównej. Wraz z modą na te rzeźbione głowy przyszła moda na potrawy z dyni. Na różnych portalach kulinarnych oraz w tzw. gazetach kolorowych potrawy z dyni reklamowane są jako delikatesowe, wyśmienite, ekskluzywne, czy też wyjątkowe. Jednym słowem palce lizać! Niedawno taką potrawą, a dokładnie zupą z dyni z groszkiem ptysiowym uraczyła mnie koleżanka. Gdyby nie to, że powiedziała mi, że to zupa z dyni, w życiu bym nie zgadła. Miała taki... wyjątkowy, niepowtarzalny smak, zupełnie inny niż ten zapamiętany z dzieciństwa...

Trzeba było wielu lat, by to co kiedyś jadało pospólstwo i czym karmiło się zwierzęta, nagle okazało się być jarzyną wykwintną i delikatesową...

Na koniec warto napisać jeszcze kilka słów o właściwościach dyni. Wartościowe są przede wszystkim pestki, które od niepamiętnych czasów stosowane są przeciwko pasożytom ludzkim. Ponadto jedzenie pestek hamuje odkładanie się cholesterolu, a co za tym idzie, zapobiega miażdżycy. Natomiast potrawy przygotowane z miąższu dyni są lekkostrawne i idealnie nadają się dla osób mających problemy żołądkowe.

Na koniec podaję przepis na zupę, którą jadłam u koleżanki:

1 kg miąższu z dyni, 1 l bulionu warzywnego, 1 biała części pora, 1 mała cebula, 2 ząbki czosnku, 1 łyżeczka kminku, 1 łyżeczka mielonego imbiru, pieprz kajeński do smaku, gęsta, kwaśna śmietana, sól, pieprz. Por, cebulę pokroić w talarki i usmażyć na oliwie. Pod koniec dodać posiekany czosnek. Miąższ dyni pokroić w kostkę, posypać kminkiem, pieprzem kajeńskim i dodać posiekany drobno imbir (lub mielony). Potem przełożyć wszystko do garnka, zalać bulionem i ugotować. Zupę zmiksować i doprawić do smaku solą, pieprzem. Na każdej porcji robimy kleks z gęstej śmietany. Można podawać z groszkiem ptysiowym albo lanymi kluskami, jak kto woli. Smacznego:)