Powojenna kolej w Gorzowie

Pierwszy dzień

1 marca 1945 roku, Mieczysław Kamiński, urodzony 14.04.1920 w Szubinie koło Bydgoszczy,  przybył do miasta Landsberg a/W z Wągrowca

Tymczasowe lokum Kamińskiemu zostało przydzielone w budynku na terenie należącym do kolei. Było to niewielkie pomieszczenie, więc dnia następnego, kolejarz wyruszył na poszukiwanie większego mieszkania. Z uwagi na duże skupisko Polaków, zgrupowane w okolicy dworca PKP  postanowił nie szukać mieszkania dalej, ale zamieszkać w pobliżu, przy ulicy Banhofstrase 25 ( obecnie Dworcowa 7).

Krajobraz powojenny

Dworzec kolejowy oraz śródmieście zastał spalone przez wojska sowieckie - „Pamiętam wypalone trzypiętrowe domy przy obecnej ulicy Sikorskiego, po lewej stronie za ulicą Pocztową oraz pozostałe po pożarze zewnętrzne ściany domów na tej samej ulicy po prawej stronie” – czytamy we wspomnieniach.

Tory, parowozownia, nastawnie, pompownia wody trakcyjnej były częściowo zniszczone, a ponad to pozbawione wszelkich urządzeń technicznych, które to zabrali wycofujący się z miasta Niemcy.

Na pobliskiej ulicy ,obecnej Al. Konst. 3-go Maja zwisały pozrywane przewody jezdne trolejbusowe a w pobliżu dworca leżał zdewastowany piętrowy trolejbus.

Początki pracy na kolei

Mieczysław Kamiński zaczął swoją pracę na kolei jako kierownik grupy SOK, Służby Ochrony Kolei. W maju 1945 roku, po krótkim szkoleniu uzyskał zawód ślusarza i został przydzielony do pracy w parowozowni, a następnie po odbyciu kursu zatrudniony został najpierw jako pomocnik palacza a następnie pomocnik maszynisty parowozu. Pracował przy obsłudze parowozu Ty 2.

Kolej się rozwija

Do kolejarzy z Wągrowca dołączają kolejarze z Gniezna i Poznania. W miesiącu kwietniu 1945 roku rozpoczyna swoją działalność parowozownia. Wykonywane są bieżące naprawy zaplecza technicznego, wagonów i rewizje parowozów. Organizowany jest Odcinek Sygnałowy, któremu podlegały urządzenia zabezpieczenia ruchu, elektroenergetyczne oraz urządzenia łączności.

W maju administrowanie koleją przejmują Polacy, zastępując kierownictwo radzieckie. Powstaje Związek Zawodowy Kolejarzy, a na przełomie maja i czerwca zostaje zorganizowana orkiestra dęta pod batutą Edmunda Grafka.

W czerwcu przybywają do miasta pierwsi kolejarze repatrianci z byłych terenów wschodnich, głównie ze Lwowa, Terespola, Stanisławowa i Brześcia nad Bugiem.

Odbudowa miasta

Kolejarze poza swoją pracą, biorą udział w odgruzowywaniu miasta, a także w  pracach porządkowych między innymi w Kościele Mariackim, który po uporządkowaniu został ponownie poświęcony 09. września 1945 roku.

Do miasta przybywa coraz więcej Polaków. Życie w mieście zaczyna się powoli ożywiać. Otwierane są pierwsze sklepy i masarnie. Pierwszym sklepem spółdzielczym był uruchomiony przez kolejarzy sklep przy ulicy Dworcowej i to on stanowił początek organizacji Spółdzielni Spożywców w Gorzowie. Otwarto też restaurację „Pod Orłem” ( potem był to Dom Kultury Kolejarz) i restaurację Wenecja.

Do miasta przybyli lekarze, uruchomiono szpital cywilny przy Warszawskiej oraz Przychodnię Rejonową PKP przy ulicy Dworcowej.

„W pierwszym okresie zasiedlania miasta, Polacy żyli świadomością budowania polskości. Uczestniczyli we wszystkich uroczystościach” – wspomina Mieczysław Kamiński. Najbardziej podniosłą uroczystością był ingres biskupa Edmunda Nowickiego.

Delegacja, powrót do miasta, rodzina, emerytura

We wrześniu 1945 roku Mieczysław Kamiński zostaje przeniesiony do parowozowni w Międzyrzeczu, do Gorzowa wraca ponownie po pół roku.

Po powrocie żeni się z Lucyną Fabiszewską , córką maszynisty parowozu. W Gorzowie na świat przychodzi troje dzieci, syn Roman i córki Ewa i Mirosława.

W 1948 roku zostaje oddelegowany do Zielonej Góry , potem do Kostrzyna n/O. W roku 1958 wraca do Gorzowa i pracuje nadal jako maszynista. W 1980 roku przechodzi na emeryturę.

Mieczysław Kamiński był organizatorem powstałego w 1972 roku Klubu Pionierów Miasta Gorzowa. W 1974 został Prezesem Koła Pionierów Kolejarzy miasta Gorzów i pełnił tą funkcję do śmierci. Zmarł 15. marca 2006 roku.

Opracowanie na podst. "Mieczysław Kamiński-Wspomnienia" (ksero wspomnień udostępnione przez P. Zofię Nowakowską ) z archiwum bs