"Pogotowie ratunkowe Gorzów, słucham?"

Kto czuwa nad zdrowiem i życiem mieszkańców Gorzowa i okolic? 19 lekarzy, 7 pielęgniarek, 26 ratowników medycznych, 7 dyspozytorów „obsługuje” 4 ambulanse specjalistyczne i 2 podstawowe wyposażone zgodnie z wymogami nałożonymi przez NFZ. Co warte podkreślenia gorzowskie pogotowie, jako jedno z nielicznych w kraju, posiada 2 aparaty do reanimacji  autopulsy – urządzenia zastępującego ręczny masaż serca. W stanach zatrzymania krążenia nie do zastąpienia zwłaszcza w trakcie przenoszenia pacjenta na noszach i transportu.

Praca w pogotowiu nie jest łatwa ani przyjemna. Bez względu na porę roku i dnia, miejsce - trzeba jechać bo ktoś potrzebuje pomocy. Deszcz, śnieg, mróz – nie osłonisz się parasolem, nie założysz ciepłych rękawiczek (co najwyżej lateksowe). Pacjent zakrwawiony, zanieczyszczony, brudny, cuchnący, zawszawiony – wcale nie rzadkie. Zdarza się, że trzeba wzywać policję do ochrony przed agresywnym chorym (albo i nie) czy jego rodziną. Święta z rodziną? Zapomnij. To może chociaż zarobki  rekompensują warunki pracy – gdzie tam.

Dyspozytornia to centrum gorzowskiego pogotowia. To tutaj odbierane są nasze telefony. Dźwięk dzwonka słychać nieomal bez przerwy.

Po drugiej stronie zdenerwowany, łamiący się kobiecy głos: -„Przyjeżdżajcie szybko, moja mama nie odzywa się”. –„Jest przytomna?, oddycha? na co choruje?, leczy się? jakie leki zażywa? jak się nazywa?, ile ma lat? pani nazwisko, gdzie mamy przyjechać, adres”. – „Nie wiem czy się leczy, chyba 60, co panią obchodzi moje nazwisko - proszę nie wypytywać tylko szybko przyjechać”. Dźwięk przerwanego połączenia. Nie podała adresu. - „Zespół specjalistyczny do wyjazdu!”. I jeszcze telefon pod numer zarejestrowany na archiwizerze. Nie odpowiada!. Szybko 997- policja – „zlokalizujcie numer 665…..” Jest! Zespół wyjeżdża na sygnale.

Pora na uzupełnienie dokumentacji. Po chwili następny telefon. – „Na klatce schodowej leży jakiś mężczyzna, nie wiem czy jest przytomny, pijany? – nie wiem, boję się podejść”.

Znowu telefon. -”Proszę przysłać karetkę, wczoraj rano dostałem jakieś wysypki, cholernie swędzi i potrzebuję lekarza”. - „Dlaczego nie poszedł pan wczoraj do lekarza rodzinnego?”. – „A co to panią obchodzi, przyjeżdżajcie bo jesteście od tego jak d..a od s….a”. Albo telefon od dowcipnisia : ”Proszę o lekarza i żeby miał pavulon dla mojej teściowej”. Uff… I tak można w nieskończoność. Dyspozytor jest uodporniony na tego typu sytuacje. Kiedyś zmorą pogotowia były tzw. wezwania fałszywe. Teraz to się rzadko zdarza z uwagi na możliwość identyfikacji numeru i ewentualną weryfikację zgłoszenia.

Żeby pogotowie przyjechało na czas i w odpowiednim składzie zależy w znacznej mierze od wzywającego. Odpowiadajmy więc na wszystkie pytania zadawane przez dyspozytora. On nie pyta powodowany niezdrową ciekawością. Na podstawie uzyskanych informacji musi podjąć ważne decyzje. Wiadomo… w sytuacji zagrożenia każda minuta ciągnie się jak pół godziny… ale zaufajmy fachowcowi - on wie co robi. I jeszcze apel do kierowców -  ustępujcie z drogi karetce na sygnale… ktoś czeka na pomoc.