Pająki pojawiają się nie tylko na sufitach i ścianach

Małe, duże, w „futerku” i bez. W pokojach, pod kuchnią kaflową, w składziku i między drzewami. Czasem zawieszone na cieniutkiej nitce u sufitu spoglądały na mnie swoimi złośliwymi oczkami, albo łypały na mnie spode łba siedząc cichutko w kącie. Wszędzie na złość mi plotły te swoje sieci i czekały .

Mój krzyk zwiastował domownikom, że gdzieś na swojej drodze dostrzegłam długonogiego jegomościa. Krzyczałam tak długo, dopóki nie zjawił się ktoś z gazetą czy szczotką.

Pomalowanie ścian na kolor różu miał zapewnić mi spokój i wygnać pająki. Przyciągnął ich więcej. Chyba nie był to ten odcień różu. Kotka, którą mieliśmy, zamiast chronić mnie przed nimi wolała wygrzewać się na słoneczku lub zapiecku.

Z wielką i nieskrywaną radością przestąpiłam próg mojego nowego mieszkania sądząc – o naiwności – że tu nie spotkam moich naturalnych wrogów. I kto mnie przywitał niemalże w progu? Pająk!  Zwisając z sufitu zadyndał tuż przed moimi oczami i zniknął.

Odkurzacz poszedł od razu w ruch. Gdy wszystkie kąty, kąciki i zakamarki zostały starannie oczyszczone przez moją córkę i padła komenda – teren czysty – mogłam wreszcie zamieszkać.

Bałam się pająków i boję się ich do dziś. To prawda, że na obrazkach czy zdjęciach wyglądają pięknie i niewinnie. Ale takie nie są. Siedzą sobie niby spokojnie, przędą te swoje nici, jakby chciały w nie wpleść "całą życia swego treść ", ale wciąż mi się wydaje, że tylko czekają aż mnie w nie wplotą.

Jest zima. Pająki albo śpią albo gdzieś wywędrowały. Ja czuję się spokojna i zrelaksowana aż tu nagle na mmgorzow.pl jednego dnia pojawiają się w trzech odsłonach. Jestem już pewna, że te złośliwe owady zawsze znajdą sposób by mnie owinąć strachu pajęczą siecią.