Ogród życia

W swoim ogrodzie robimy porządki, siejemy, usuwamy zbędne chwasty, które zagłuszają cykl wzrostu posadzonych naszą ręką roślin. Wstajemy rankiem, aby podlać roślinki, a gdy słońce zachodzi, z dumą patrzymy jak nasycone naszą pracą  pną się ku górze, jak rozsiewają wokół w promieniach zachodzącego słońca swoje zapachy. Zbieramy owoce. Jesteśmy dumni. To nasz ogród. To on odzwierciedla nasze pragniena i spełnione marzenia. Jest nasz i tylko nasz.

A za płotem naszego ogrodu codzienne nasze poczynania obserwują sąsiedzi. Ci dobrzy i ci źli. Ci dobrzy łaskawym okiem spoglądają na naszą pracę. Oni wiedzą jak trudną, cieżką, a i nie rzadko mozolną pracę wykonujemy. Jak w pocie czoła go uprawiamy. Jak potykając się często i tłukąc boleśnie jednak podnosimy się i pracujemy dalej. Oni są podobni do nas. Szanują nas, nie podtykają nam na siłę nowych rozwiązań, nie wtrącają się, nie depczą naszych grządek. Pomagają dobrym słowem, bez zawiści i zazdrości.

Ci źli sąsiedzi chowają się za ogrodzeniem, obserwują nasz ogród, każdy jego centymentr, każdą nową roślinkę, każdy owoc, jaki się urodzi. Złoszczą się, gdy widzą, że nasz ogród pięknieje, że nie jest takim, jakim oni chcieliby go widzieć. Wydaje się im, że to oni wiedzą najlepiej, jak my ogród naszego życia mamy tworzyć. Jak mamy sadzić, jak pielęgnować, jak go podlewać. Ingerują, często ciskając  kamieniami. Niszczą efekty naszej pracy, wyśmiewają, szydzą, nie widząc, że interesując się naszym ogrodem sami już dawno zapomnieli o swoim. Ich ogród życia zarasta chwastami, drzewa obumierają, a niepodlewane kwiaty chylą swe łebki ku ziemi...

Ogrodniku, na swoim małym skrawku ziemi twórz swój ogród sam. Sam twórz swoje "piękno dnia codziennego". Dla niektórych będzie on zawsze niedoskonały. Inni zatrzymają się na chwilę przy nim z szacunkiem, dla innych wyda się ogrodem bez znaczenia. Pamiętaj jednak , że to Twój ogród, Twoje świadectwo życia. Twój ogród, który pozostawisz po sobie... Nie pozwól nigdy,  by Twój ogród stał się nie Twoim ogrodem...