Od Czarnucha do Czarnucha - fragment nie mojego tekstu o Zbyszku...

 A teraz, gdy wybrałam się do małej wioski pod Siedlcami,oglądam fotografie z uroczystości wręczenia Orderu Uśmiechu Zbigniewowi Czarnuchowi. 

Nic to jednak nie znaczy wobec trudności wczucia się w tamtą chwilę, która była tylko właśnie chwilą zadośćuczynienia i nic nie mogła zmienić w oczywistości, że już wtedy Czarnuch był zupełnie kim innym, w każdym razie kimś, kim powinien być.

Zwłaszcza jeśli sobie przypomnieć ten ol­brzymi rozmach, pasje, zaciętość, która bierze się w czło­wieku, gdy chce dokonać czegoś ponad zwykłą, codzienną. miarę. A tak właśnie zaczynał swoją działalność harcer­ską, pracę nauczyciela i wychowawcy harcmistrz Zbigniew Czarnuch.

W Zielonej Górze nie mówi się o nim do dziś inaczej, jak druh Czarnuch. To znaczy, mówi się w wąskim kręgu jego dawnych wychowanków, bo właś­ciwie to ślad po nim zaginął. Może nawet nie zaginął, tyl­ko się zatarł, i to jest zwyczajne, bo ludzi zapomina się szybko, gdy tylko zejdą nam z oczu. Choć nie zawsze tak bywa, niezwykłość usposobień musi być obustronna, tak myślę, wgłębiając się w zawodowe archiwum Czarnucha.

Przeglądam je tak, jakbym spoglądała w fale rzeki, które przepłynęły, a jednak wbrew swojemu odwiecznemu ru­chowi zatrzymały się. Bo na przykład Heliodor Muszyń­ski mógłby nie pamiętać zbyt szczegółowo o Czarnuchu. Nie był to kontakt długotrwały, a jednak wystarczający, by profesor tak scharakteryzował swego doktoranta, któ­ry zatrzymał się wpół drogi, nie po raz pierwszy zdradza­jąc teorię dla praktyki: "To wielkie szczęście spotkać w swoich młodych latach kogoś takiego, jak Zbigniew Czarnuch".

To tylko jedno zdanie z rekomendacji Czarnucha do Kapituły Orderu Uśmiechu. Ale są i inne, niemniej charakterystyczne, choć rozwijające tylko zdanie Heliodora Muszyńskiego. "Czarnuch pokazuje młodzieży, jak za­miary wcielać w rzeczywistość. On nie jest płazem, ma kręgosłup. Mimo że dopiekł mi dwukrotnie, zdegradował mnie w oczach kolegów z drużyny podwórkowej, ale ja to zrozumiałem, bo on cicho drążył człowieka, aż go prze­konał." Tyle jeden z jego wychowanków, Wojciech K., w swej wypowiedzi w piśmie „Politechnik".

A dalej pisze jakiś harcerz z poznańskiego szczepu Otwartych: "Czar­nuch to człowiek nie byle jaki! I jeszcze na zakończenie, choć wybieram z tych listów, wycinków prasowych, opi­nii tylko nieliczne: Czarnuch jak mało kto tworzył mło­dzieży warunki, by mogła zaistnieć w pełni, otrzymać najwyższą i rzadko spotykaną godność ludzką, jaką jest osobowość...."

W roku 1968 został odsunięty od pracy z młodzieżą... za poparcie demonstracji przeciwko dyskryminacji Żydów! Był wówczas dyrektorem Liceum Ogólnokształcącego nr 21 i szkoły Podstawowej nr 13 w Zielonej Górze.

 Wielu z Jego uczniów w roku owym wyjechało do Izraela... Na jednym ze zdjęć widać moment uroczystego przekazania Szczepu Makusynów! Potem zniknął na długie lata...

Dużo by pisać o dokonaniach pedagogicznych. Nagrodę dostał za inna dziedzinę – już za czasu Siedliska i międzynarodowych w nim obozów tworzył trwałe więzy z byłymi mieszkańcami Ziem Odzyskanych…

P.S. wiecej sie dowiecie na "Makutrynie" http://www.makusyny.pl/