O byciu jednocześnie w kilku miejscach

Metafizyczny chłód, wszak to miejsce bez wątpienia stanowi łącznik między dwoma światami, naszym materialnym i fizycznym a tym uduchowionym. Oczywiście jeśli coś jest łącznikiem między czymś a czymś, to musi tam panować przeciąg, a jak jest przeciąg, to czujemy chłód i przeszywa nas dreszcz, metafizyczny przeciąg powoduje właśnie metafizyczny chłód i dreszcz. I właśnie to zawsze czuł nasz bohater, wkraczając do tego miejsca.

Przychodził tu, gdy nie było wielu ludzi, gdy nie dochodził głos z głośników. Nie lubił tłoku. Uważał, że wiele spraw prościej wyjaśnić w cztery oczy. Miał trochę tych spraw, czasem aż nie miał ochoty rozpoczynać rozmowy, jak się jest złym, warto dać sobie czas, aby ochłonąć... może dlatego też przychodził rzadko, bo z natury był człowiekiem wzburzonym.
Wszedł na salę dla gości, przywitał się z gospodarzem, zaczął szukać miejsca, stąpnięcia na posadce wydawały charakterystyczny odgłos kroków i echem rozchodziło się po całej sali – echo kojarzyło się mu z uczuciem samotności i pustką...

Przychodząc obok filaru, sięgnął wzrokiem do samego sklepiania - wysoko, pięknie, niezwykle. Poczuł się taki mały - gdy opuścił wzrok, nadal był dzieckiem, krągłym chłopcem prowadzonym za rękę przez babcię. Grzecznie zajął miejsce w ławeczce, ziarenka piasku spod butów zaskrzypiały przy siadaniu na tyle głośno, że obejrzała się na niego Pani z ławki obok, aby pozbyć się tego spojrzenia, szybko zajął miejsce na klęczniku i wykonał pośpiesznie ręką znak krzyża. Ponownie zapada cisza, czuć w powietrzu skupienie ludzi zajętych modlitwą.

Ciszę tą przerywa brzęk monet wrzucanych do ustawionych wewnątrz wielkich skrzynek-skarbonek, dźwięk podobny do tego jaki mógł towarzyszyć płaceniu Charonowi za przewiezienie na drugą stronę rzeki Styks. Jeśli taki byłby koszt pokonania tej dalekiej drogi pomiędzy naszym światem, a tym do, którego się większość z nas wybiera, to byłaby to bezkonkurencyjna oferta dla wszystkich tanich linii lotniczych, zwłaszcza że tam rabaty mamy raczej po wykupieniu biletu w dwie strony... z odpowiednim wyprzedzeniem. I tu chyba czar pryska i objawia się słabość oferty tego przewoźnika – nie zapewnia on transportu powrotnego.

Wzrok dziecka spoczywa na obrazie Świętej Panienki ozdobionej klejnotami, obok sznury korali, tak to zapamiętał z dzieciństwa. Podczas rozmowy z gospodarzem spogląda z pewnym skrępowaniem w stronę ołtarza. Tam tak naprawdę wszystko się zaczęło, widział to wiele razy na czarno-białych zdjęciach, uśmiechnięte twarze rodziców trzymających się za ręce – takich chciał ich zapamiętać. Ponownie odbywa podróż w czasie, przeżywa bardzo szczęśliwe chwile, wyjazd na ryby z ojcem, w letni, leniwy dzień matka głaszcze go po głowie, przypomina się wspólny wyjazd na biwak i wieczory, kiedy wymykał się do kolegi, aby czerpać radość z nowinki technicznej z za żelaznej kurtyny, jaką był Atari 800 XL. Co by zrobił, gdyby mógł wrócić do tych chwil? Mimo że byłaby to trudna decyzja, wiedział, że nie skorzystałby z tej oferty, bo nie znalazłby już tyle sił, aby po raz kolejny pokonać drogę w dorosłe życie. Na przestrzeni tego czasu, tyle samo stracił tego, co kochał, co zyskał, rozpoczął coś nowego, stając w tym samym miejscu, co wcześniej rodzice – był o tym zawsze przekonany, kiedy wplatał palce w złote włosy na małej główce.

W tym momencie z głębokiej zadumy wyrwał go ciepły strumień światła, który rzuciło wychodzące z za chmury słońce oświetlające wielki witraż. Pożegnał się, z słowami „wrócimy jeszcze do tej rozmowy" i udał się w kierunku wyjścia, za którym powitało go ciepłe, letnie popołudnie.

Podsumowanie:
Dziękuję organizatorom za trud włożony w przeprowadzenie imprezy – spisali się na medal, mimo deszczu i bardzo nieprzyjemnej pogody. Stojąc nawet na krótką chwilę, można było zobaczyć, z czym przyszło się im zmierzyć, przewodnik rozzłoszczony, że nie jest to ten jeden z letnich weekendów i kościelny, wyraźnie zaskoczony, że ma oprowadzić... bez opłaty. Widzę skalę problemu przy organizacji tej imprezy, uważam, że było świetnie, mam nadzieję, że zrobione przez nas wszystkich zdjęcia i napisane artykuły pokazują, że było warto i FD ma sens.