Na szlaku od Gorzowa do Cedyni, dziś Moryń, miasto, którego symbolem jest Wielki Rak

Pierwsza wzmianka o Moryniu pochodzi z 1265 roku, wtedy to w początkach XIV wieku Moryń otrzymał prawa miejskie. W XV wieku w mieście przebywali Krzyżacy, potem w czasie wojny 30–letniej przez Moryń przechodzili Szwedzi, w czasie wojen napoleońskich wielka armia francuska i Legiony Polskie miały tędy swoją drogę nad Bałtyk. Wiek XIX charakteryzował się ożywieniem gospodarczym miasta.

Miasto było otoczone murami miejskimi z 38 strażnicami. Dziś jego XV wieczne pozostałości zachowane są niemalże w całości (bez strażnic i bramy). Najszacowniejszym zabytkiem sztuki sakralnej jest XIII wieczny kościół pw. Ducha Świętego, wybudowany z kostek granitowych, jedyny taki na Pomorzu Zachodnim. Posiada granitowy ołtarz (niewiele jest takich ołtarzy zachowanych w Polsce), ambonę barokową z 1711 roku, którą wyrzeźbił artysta Hattenkerell, epitafium z 1750 roku z portretem Schoneberka - patrona kościoła oraz fragmenty gotyckich malowideł z XV wieku. W roku 1945 został przejęty przez Kościół Katolicki i poświęcony 1 grudnia tego samego roku.
Zachował się XIX wieczny ratusz i budynki mieszkalne z wieku XVIII i XIX, a także Ruiny XIV- wiecznego zamku zbudowanego na półwyspie.

Ozdobą miasta jest jezioro Morzycko zaliczane do najgłębszych jezior w Polsce (gł. ok. 60,0 m). W jeziorze zatopiony jest radziecki myśliwiec IŁ 2m3. Jest to miejsce, gdzie płetwonurkowie – poszukiwacze szczątków samolotu mają swój raj. Jest też miejscem wypoczynku dla żeglarzy i wędkarzy.

Na Rynku w Moryniu stoi pomnik – fontanna Wielki Rak. Uroczyste odsłonięcie pomnika odbyło się 20 września 2008 roku. Wielki Rak jest symbolem miasta. Z nim związana jest legenda, którą chętnie opowiadają mieszkańcy każdemu turyście. I nam ją opowiedziano. Aby jednak niczego nie przeinaczyć, ową legendę cytuję:

,,Spośród mieszkańców grodu w Moryniu wzrostem, siłą i odwagą wyróżniał się młody RAK. Najlepszy rębacz, niechybny łucznik, górował nad innymi także szybkością biegu i umiejętnością pływania. A że do tego i pieśni znał mnóstwo, i zabawom wszelkim przewodzić umiał, ceniła go starszyzna, a młodzież w ogień by za nim poszła. On jednak marzył o sławie rycerskiej w obronie Ojczyzny. Nie czekał na to długo. Liczne zastępy wrogów z zachodu jak wezbrane fale zalały ziemię
pomorską.

Ostrzeżeni płonącymi nocą łukami, mieszkańcy okolicznych wsi schronili się na czas w gródku, wespół z załogą odpierając ataki. Ale co znaczy garść obrońców wobec wielokrotnej przewagi wroga? Już i rąk do walki i grotów do strzał brakowało, więc bito wdrapujących się na wały włóczniami, spychano ich zaostrzonymi drągami, zrzucano potężne głazy, oblewano ukropem.

Brandenburczycy, zaskoczeni dzielną obroną Morynian, cofnęli się od murów, zabierając z sobą rannych i zabitych, i rozpoczęli oblężenie. Tymczasem w grodzie zjawił się wróg najstraszliwszy - głód. Upadły serca niektórych obrońców i o poddaniu się myśleć zaczęli

- Nie wytrzymamy dłużej jak dwa, trzy dni - szemrano.

- Jak nie od ran, to z głodu padniemy, ale cięższy będzie nasz los, gdy bezsilnych zbrojnie zagarną, niż gdy z dobrej woli na łaskę się zdam - dodawali inni.

- Żeby choć na posiłki a pomoc liczyć można!

Ale skąd pomoc, gdy wezwać jej nie ma jak? Wąż się u grodu nie wśliźnie, ptak nie wyleci, by go nie ubito!

Zamyślił się Rak. Beznadziejność długiego oporu wiadoma była i jemu. Ale gdyby tak spróbować przedrzeć się a pomoc wezwać. Choć osłabiony walką i podniesionymi ranami, nie zawahał się.

- Ja pójdę po pomoc, jeno ślubujcie, że trzy dni jeszcze utrzymacie! - krzyknął.

Porwani jego zapałem obrońcy głośnym okrzykiem potwierdzili obietnicę dalszej obrony.
Późnym wieczorem, nóż jeno jako jedyny oręż, zabierając ze sobą, zsunął się z wałów i poprzez bagno i chaszcze czołgać się począł ku jezioru. Już dotarł do brzegu i chciał znużyć się w chłodnej fale, gdy dostrzegł zapełnione zbrojnymi czółna wrogów. Nie myśląc wiele, uciął nożem grubą trzcinę, wsadził ją w gębę i zanurzył się w wodę. Udało się. Poczekał, aż łodzie z knechtami brandenburskimi oddaliły się, a potem płynąc i brodząc wśród szuwarów, dotarł na przeciwległy brzeg i skrył się w puszczy. Przed południem odnalazł wśród boru oddziały wojsk polskich. Nim jednak wyruszyła odsiecz już drugi dzień miał się ku końcowi.

- Nie zdążą na czas - martwił się Rak - a obrońcy pozbawieni wieści nie zdzierżą i gród poddadzą.

Uprosił więc dowódcę odsieczy o jak największy pośpiech, a sam ruszył z powrotem do Morynia.
Posługując się trzciną, to płynął, to przekradał się po dnie pod wodą i wreszcie szczęśliwie przebrnął jezioro. Tuż jednak pod murami grodu natknął się na straże brandenburskie.

- Wer da?! Krzyknął strażnik.
Nim się Rak spostrzegł, już kilku knechtów rzuciło się na niego, by pojmać go żywcem. Rak wyrwał nadbiegającemu włócznie i wraz go przebił, lecz widząc, że nie zdoła się wrogom obronić, przyłożył ręce ku wargom i krzyknął, co miał tchu w piersiach:
- Tu Rak! Tu Rak! Idzie odsiecz! Wytrwajcie!...

Wstrzymali się na chwilę zaskoczeni przeciwnicy, lecz zrozumiawszy, że to jakaś wiadomość dla grodu, z wściekłością natarli na Raka.

- Wytrwajcie ! - zdołał krzyknąć raz jeszcze i z rozpłataną głową runął w fale jeziora.

Usłyszeli go jednak obrońcy i w mężnej walce dotarli do przyjścia pomocy. Odpędzono wroga połączonymi siłami, a pamięć o bohaterskim Raku przetrwała wiele pokoleń.
Opowiadają też, że nieraz w pogodne letnie noce wyłania się z fal jeziora olbrzymi rak, przybliża się do brzegu w kierunku miasta, a o świcie znów zanurza się w jeziorze.

Wśród ludu mówią, że jest to zaczarowana dusza dawnego obrońcy moryńskiego grodu - bohaterskiego RAKA".

Moryń stawia na turystykę i agroturystykę. Oferuje prywatne pokoje gościnne, pola biwakowe, pokoje w ośrodkach wypoczynkowych i hotelu. Dla lubiących odpoczynek w siodle: Stadninę Koni w Bielinie oraz Ośrodek Jeździecki „Podkowa". Miasto Moryń oferuje czystą i ładnie położoną plażę miejską. Na przełomie lipca i sierpnia odbywa się tu Festyn Sportowo - Rekraacyjny pod nazwą Jarmark Moryński.

Piękne tereny wokół Morynia nadają się do wędrówek pieszych i rowerowych.