Moje Zaduszki artystyczne

Wybrałam się w czwartek do Klubu Myśli Twórczej Lamus na zaduszkowy wieczór wspomnień zatytułowany „Krajobraz po". Wiedziałam, że w ubiegłym roku był problem z miejscami siedzącymi, więc tym razem przyszłam pół godziny przed rozpoczęciem programu. Okazało się, że niepotrzebnie, bo w sumie było nas około 25 osób. Jak na ponad stutysięczne miasto to mało, to stanowczo za mało. Tym bardziej, że z roku na rok w naszym środowisku artystycznym ubywa ludzi wielkich i tych może nie do końca wielkich, ale artystów tworzących klimat i koloryt miasta. Myślałam, że ich przyjaciele i znajomi przyjdą powspominać.

W tym roku organizatorzy przedstawili impresje wideo o naszych twórcach. Były więc obrazy, słowo i muzyka. Zobaczyłam na ekranie twarze ludzi kiedyś mi bliskich. Wysłuchałam poezji i piosenek ułożonych do wierszy zmarłych poetów. Jakie to dziwne. Znałam te wiersze od lat, jeszcze wtedy, gdy żyli autorzy. Jednak dopiero teraz odkrywam na nowo ich sens, przesłanie i piękno metafor. Pamięć, z którą ostatnio miewam problemy, zaczęła odtwarzać wspomnienia, klatka po klatce. Powróciła atmosfera empikowych spotkań, gdzie mój mistrz surowo oceniał moje pierwsze wiersze. I moją walkę o każdą metaforę, którą kreślił bez litości. Przypomniałam sobie przesiadywanie do rana w mieszkaniu pewnego aktora, gdzie przy dźwiękach gitary uskuteczniało nocne rozmowy Polaków o sztuce, polityce, życiu... Schody, po których wchodziło się do „jaskółki" pewnego malarza. Koniecznie z butelką dobrego trunku, ona bowiem była gwarancją, że pokaże nam to, nad czym aktualnie pracuje. Ciemnie znanego fotografika pachnącą odczynnikami chemicznymi, mieszkanie młodego poety, w którym słuchało się z taśmy magnetofonowej Janis Joplin i dyskutowało o przesłaniu i sensie poezji...

Nie ma już tamtych poetów, mistrzów, malarzy, aktorów. Pozostała tylko pamięć. A swoją drogą, kiedyś - lata temu - była nas spora paczka - tych „kolędujących" i wiem, że prawie wszyscy nadal mieszkają w moim mieście. Dlaczego nie przyszli? Nawet mój aparat się zbuntował. Zdjęcia powychodziły rozmazane i plamiaste. Bo cóż, a raczej kogóż było fotografować...

Na koniec kilka osób wzięło w dłonie znicze i poszliśmy na naszą Aleje Gwiazd. Był wiatr i deszcz. Nawet znicze nie chciały się palić. Smutny jest ten gorzowski krajobraz po...