Moje miasto nad wielką wodą

Wiosenne podtopienia na ogródku, woda w piwnicy, zalana szkolna kotłownia czy szatnie, karta ewakuacyjna leżąca w widocznym miejscu na kredensie (żeby broń Boże nie zginęła) – to dość częste migawki z mojego zawarciańskiego dzieciństwa. Tak naturalne, że zakopały się gdzieś na dnie pamięci. Najczęściej kojarzyły się z wiosną. Zimowa pora to raczej śnieg i tylko śnieg (bo zimy mojego dzieciństwa bywały śnieżne).

Żyłka włóczykija zawsze wiodła nas w teren. Oglądaliśmy cuda natury. Nigdy wtedy nie przychodziło mi do głowy, że to piękno może być dla innych groźne. Strachem napawało mnie jedynie nazwisko umieszczone na naszej ewakuacyjnej karcie – skierowano nas wtedy do pana Siekiery (ale kiedyś już o tym pisałam).

Podtopione na przednówku pola także wrosły w krajobraz. To naturalna konsekwencja osiedlania się na przyrzecznych terenach.

Wtedy, w dzieciństwie, była to nawet atrakcja. Zdarzały się przecież odwołane lekcje, a czegóż więcej w szczenięcych latach potrzeba do szczęścia?
Dzisiaj cieszę się, że mój punkt widokowy na rzekę znajduje się tak wysoko, a że z wodą jest jak z ogniem – przyciąga wzrok, mami, coś tam szemrze tajemniczo, jakby bajki chciała opowiadać – to i ciągnie mnie nad nią. Popatrzeć. Ostrożnie, dyskretnie – żeby jej nie drażnić.

Skąd ta fascynacja? Nie wiem...
Może to genetyczna tęsknota do poleskich błot się we mnie odzywa?
Chociaż z wielką wodą żartów nie ma, mnie przecież nic nie grozi...
Mogę się bezkarnie gapić...