Mój skok "na główkę"

- Dlaczego zdecydowałeś się opowiedzieć swoją historię?

- Mam nadzieję, że dzięki mnie choć jedna osoba zastanowi się nim wykona do wody "skok życia". Mam nadzieję również, że moje słowa zapadną głęboko w pamięć tym, którzy myślą o takim skoku i powstrzyma ich przed zrobieniem największego głupstwa w życiu.

- Co pamiętasz z tamtego dnia?

- Pamiętam, że z kolegami świetnie bawiliśmy się przy skrzynce piwa. Obok nas biwakowały dziewczyny. Z głupoty zaczęliśmy się przed nimi popisywać. Skakaliśmy do jeziora jeden po drugim, a dziewczyny nas podziwiały. Mój skok okazał się feralny. Pamiętam tylko uderzenie i urwał mi się film. Wiem, że koledzy mnie uratowali i wyciągneli na brzeg. Ocknąłem się gdy przyjechała "R" - ka. Pamiętam twarze dziewczyn, pojedyńcze słowa i twarz lekarza.

- Jak wspominasz swój pobyt w szpitalu?

- Spędziłem tam ponad trzy miesiące. Najgorszy moment był ten gdy stwierdziłem, że nie mam czucia w nogach i rękach. Leżałem jak bezwładna lalka. Pierwszą moją myślą wtedy była myśl o samobójstwie. Ale jak, skoro niczym nie mogłem ruszyć? Przyznam: czekałem na śmierć i się modliłem, by przyszła po mnie.

- Kiedy myśli samobójcze zniknęły? Bo przecież żyjesz.

- Po wyjściu (śmiech) ze szpitala żyłem ponad rok w depresji. Te myśli krążyły wokół mnie, ale zabrakło mi pewnie odwagi. Brałem leki na depresję, miałem prywatne wizyty psychologa i może dzięki temu żyję. Dużo zawdzięczam rodzinie. Przed wypadkiem byłem nie za bardzo religijny. Po nim często rozmawiałem z Bogiem. Nie modliłem się, tylko rozmawiałem i w złości kłóciłem się z nim zadając wiele pytań bez odpowiedzi. Odpowiedź nadeszła dużo później.

- Nastąpił więc przełom. Powiedz co się stało?

- Przeczytałem w internecie zwierzenia chłopaka takiego jak ja. Nawiązaliśmy kontakt przez Skype. On podobnie jak ja miał nie całkiem sprawne ręce. Widzieliśmy się w kamerze i razem ćwiczyliśmy. To były dodatkowe ćwiczenia poza tymi na które jeździłem. Dodawaliśmy sobie sił. On wciąż powtarzał - "Nie damy się" - i nie daliśmy się. Dziś mam w miarę sprawne ręce. To wielki dar w mojej sytuacji. Piszę na klawiaturze ale zajmuje to dużo czasu. Długopis trzymam w lewej ręce i jak Pani widzi piszę wolniej niż pierwszoklasista. Lewa ręka jest dużo sprawniejsza od prawej, ale da się żyć. Z Dominikiem, tym chłopakiem z internetu, jesteśmy wciąż w kontakcie. Tak naprawdę to tylko niepełnosprawny umie zrozumieć drugiego.

- Przed wypadkiem miałeś dziewczynę, kolegów, przyjaciół. Czy jest tak nadal?

- Dziewczyna nie wytrzymała próby. Nawet ją rozumiem i nie mam żalu. Wiem, że ma swoją rodzinę i życzę jej szczęścia. Co do kolegów... W szpitalu odwiedzali mnie. Najpierw codziennie potem rzadziej i w końcu zapomnieli. Rozjechali się na studia. Takie życie. Teraz moim jedynym przyjacielem jest Dominik, rodzina i wuj u którego mieszkam.

- Dlaczego uciekłeś z Gorzowa? Czy to miasto Cię przytłoczyło, czy ludzie?

- Raczej sąsiedzi. Ciekawskie pytania i docinki dzieci na ulicy. Czułem się jak przybysz z innej planety. Wuj ma dom z dala od Gorzowa. Tam w spokoju spędzam czas, a do Gorzowa przyjeżdżam raz na jakiś czas. W Gorzowie zamknięty byłem w czterech ścianach a tam mam przestrzeń.

- Co robisz na wsi? Nie brak Ci rozrywek?

- Na brak rozrywek nie narzekam. Wuj jest bardzo zabawnym człowiekiem i dostarcza mi codziennie dawki dobrego humoru. Oprócz`tego zabrałem się za naukę języka angielskiego. W liceum z tym było poniżej średniej. Korzystam z płyt i mam prywatnego darmowego nauczyciela. Ostatnio pociąga mnie grafika komputerowa ale narazie tylko teoretycznie. Z moją mniej sprawną prawą ręką trudno cokolwiek stworzyć ale mam nadzieję, że z czasem i ona będzie na tyle sprawna, żebym mógł zrealizować swoje marzenie bycia grafikiem komputerowym.

- Wyprzedziłeś moje pytanie. Jednak powiedz, czy to jedyne Twoje marzenie?

- Nie oczekuję od losu dużo. Takim nie do spełnienia marzeniem jest założenie rodziny. Może się kiedyś uda. Jeżeli tak, to będę naprawdę spełnionym człowiekiem.

- Powiedz, dlaczego nie zgodziłeś się pokazać swojej twarzy i podać nazwiska?

- Kiedyś udzieliłem wywiadu i zostałem w nim przedstawiony jako ofiara losu, a nie taką miałem intencje. Ci co mnie znają jako Flapa będą wiedziec kim jestem. Niech tak zostanie.

- Co chciałbyś przekazać młodym ludziom wyruszającym nad wodę?

- Tylko to co napisałem na kartce. Słowa te przeczytałem kiedyś na jakimś plakacie. Tylko tyle a może aż tyle.

- Dziękuję za rozmowę.