Moim zdaniem 54

MOIM ZDANIEM 54

Czyli „ Anioł Stróż Łośnieński" dla Pracowni Endoskopowej.

Tyle się mówi, pisze o gorzowskim szpitalu. Przeważnie negatywnie. A ja dzisiaj dostąpiłem jak najbardziej pozytywnych doznań. Może mniej fizycznie, a bardziej psychicznie, osobowościowo.

I to w miejscu tego szpitala, gdzie najmniej można by się ich spodziewać. Mianowicie w pracowni endoskopowej. Straszony przez znajomych i obcych co to za katorgi tam mnie czekają , jacy to niewrażliwi są ci „od tej rury", już od trzech dni „brałem" na spokojność (np. podwójna melisa). Fakt, badanie to do najprzyjemniejszych nie należy. Przecież nikt nie lubi jak mu się we wszystkich flakach grzebie, zagląda do nich przez jakąś rurkę z kamerą wkładając ją w miejsce wszystkim wiadome...

Tak więc dzisiaj (3 sierpnia 2011) przed ósmą zasiadłem na krzesełku przed drzwiami, gdzie TEN aparat! I CI, którzy go obsługują. Pełen obaw i strachu.

Zaskoczyły już w pierwszej chwili uśmiechy Pań Pielęgniarek, uprzejmość Lekarza, ba! punktualność! A samo badanie? Naprawdę nie potrzeba żadnych znieczuleń, „głupich jaśków". Owszem jest trochę niekomfortowo. I to jest właściwe słowo dla określenia doznań fizycznych. Zresztą, przy takiej „obsłudze"...

Lekarz uprzejmy. Niemrukliwy. Delikatny. Taktowny, pełen „spokojności", która udziela się pacjentowi. Cały czas informuje co robi, w którym miejscu jest, co widzi. Można, jeśli się ma ochotę samemu obserwować - na sporym ekranie w kolorze! Pani pielęgniarka – asystentka Lekarza zainteresowana stanem pacjenta, dbająca .

Całe badanie – kilkanaście minut!

Bardzo dziękuję za miłą, przyjazną pacjentowi atmosferę lekarzowi panu Piotrowi Szulcowi , Jego asystentce pani Sylwii Bartczak i pani pielęgniarce Teresie Kiwilszy.

Osobno pani Zofii Nocuń – pielęgniarki pierwszego kontaktu. To z Nią uzgadnia się termin i pobiera nauki o sposobie przygotowania się do badania. Więc - życzliwość, zrozumienie, uprzejmość okazane roztrzęsionemu (wtedy) pacjentowi!

Z. Marek Piechocki