Maja i jej znaczenie w rodzinie

Urodziła się ta nasza  "przylepa" w lutym 1994 roku. Już na emigracji, na naszym dobrowolnym wygnaniu, którego za żadne skarby nie powtórzyłbym po raz drugi. A przynajmniej nie w taki sposób... niezorganizowany. Ale takie sposoby lubi moja żona.  Od tamtej pory nie ma dnia bym nie tęsknił za Polską intelektualną, towarzyską, kawiarnianą. Taką swojską i swoją, bez niedomówień językowych i szoków kulturowych.

Maja rosła nam jak na drożdżach. Nawet się nie obejrzałem jak przyszła któregoś dnia z chłopakiem do domu. Później było załamanie z powodu zerwania z Markiem. Nie trwało długo, bo pojawił się Patryk. Dawny kolega ze szkoły katolickiej. Maja znowu jest szczęśliwa i radosna wśród kolegów, koleżanek i znajomych. Zbuntowana wśród rodziny. Nie akceptująca niczego, co jest objawem tzw. rodzinnej ingerencji w jej "dorosłe przecież" życie. Umie najlepiej, wie najlepiej i zna się na wszystkim najlepiej. Taka jest dzisiaj Maja. Nie toleruje uwag - oczywiście naszych, rodziny - w stosunku do tego jak się ubiera, jak postępuje i co zamierza.

Moim zdaniem, ten zbuntowany okres dojrzewania młodej dziewczyny jest najtrudniejszym czasem rodzica. A szczególnie rodzic który spotyka się z tym po raz PIERWSZY w swoim życiu. Zgodnie z wypowiedziami moich młodych koleżanek z pracy, jest to naturalny przebieg dojrzewania kobiety, który po... kilku latach przechodzi i wtedy stosunki miedzy  córką i rodzicami staja się ponownie NORMALNE. Wierze w to, ale przetrwać ten czas, to w pewnych momentach jest bardzo trudno. Nie zagłębiam się w szczegóły.

Mam dużo czasu i miejsca na to. Błażek też nadał imię ptakowi-mężczyźnie, Bella. Może on i śliczny, ale jak mam cokolwiek mówić o NIM, to mówię o NIEJ. Cały świat na głowie stoi kiedy myślę o naszych dwóch psach, dwóch kotach, czterech akwariach z rybami, ptaku wygwizdującym melodie, trójce dzieci i żonie.