Łyżwiarze i wspomnienia minionych zim

Piekne !

Piekne !

Bardzo cieszę się że pani

Bardzo cieszę się że pani wróciła ze swoim wrażliwym piórem. Dziękuję za wzruszający artykuł.

Pozdrawiam

Piękny wzruszający tekst.

Piękny wzruszający tekst. Wywołał moje wspomnienia. Co prawda nie ślizgałem się po Warcie ale tak jak Ty, często po lekcjach zbiegałem w dół najpierw ulicą Armii Czerwonej a później Buczka aby ślizgać się po stawie w Parku Róż. Były to lata 60te...Teraz gdy czasami odwiedzam Słowiankę wracam myślami do tamtych lat. Tęsknimy za naszą młodością. Świat był wtedy inny, wydaje mi się, że lepszy...

Wspomnienia to taka delikatna

Wspomnienia to taka delikatna struna, która zaczyna lekko drgać w momencie kiedy nagle i niespodziewanie poruszona Czymś wyda pierwszy nieśmiały dźwięk, by za chwil parę, gdy wsłuchamy się weń ożyć, zagrać najgłośniej jak potrafi...z takich oto dźwięków naszych wspomnieniowych strun tworzą się stare - nowe powroty, do miejsc, ludzi, czasu...do lat "niewinnych jak pierwsze kochanie" :)

Zaczytałam się

… pod powiekami pojawił się obraz dziewczynki, która zazdrościła Starszemu Bratu takiego ślizgania, o którym piszesz, ale sama… sama nie odważyła się na to nigdy. Ta dziewczynka to oczywiście ja :). Moje zapamiętane z dzieciństwa łyżwy były dwuszynowe, a i tak wolałam w nich dreptać po chodniku.

:)))

:)))

Piękny i wzruszający tekst.

Piękny i wzruszający tekst. *Wszystkiego dobrego na Nowy Rok

:) ^-^

Prześlicznie napisane, Łuka :) Ja w dzieciństwie miałam takie podwójne łyżwy, na których nie za bardzo można się było rozpędzić i poczuć wiatr we włosach, zawsze chciałam mieć figurówki ale jakoś zawsze brakowało na nie pieniędzy :) A i jeździć nie za bardzo było gdzie. :p
A z tych małych łyżwiarzy może wyrosną medaliści olimpijscy :D Kto wie...

Tak, nickole , to ja:)...i te

Tak, nickole , to ja:)...i te super spodnie też moje:)....rok 1955- jak Tato napisał w albumie...oglądam to zdjęcie- i nie wiem co to za komin gorzowski w tle , po lewej stronie.....ja o łyżwach rozmyślam , a tutaj wczoraj widziałam tańczące najprawdziwsze komary:)...pozdrawiam

Zgaduję

Komin Roszarni?

Ja

nie miałam łyżew ale moja koleżanka miała i to figurówki . Chodziłyśmy do Parku Róż na stawek pojeżdzić . Pamiętam jaki problem był żeby dostać się na stawek ponieważ przy brzegu nie był aż tak mocno lud zamarznięty , kto przeskoczył dale nie wpadł do wody , mi raz się nie udało wpadłam do wody ,mieszkałam blisko i taka zmoknięta wróciłam do domu. Łuka wszystkiego najlepszego w Nowym Roku , Gorzowianko miałaś przyjechać do Gorzowa i co się stało , że nie przyjechałaś .

Wspaniały,wzruszający tekst

Wspaniały,wzruszający tekst Łuko:)Dzięki Twoim wspomnieniom,przeniosłam się na chwilę do swoich.Pamiętam,jak na gwiazdkę dostałam swoje pierwsze, wymarzone łyżwy.Jaka byłam szczęśliwa:).Chodziłam z tatą nad Wartę i tam próbowałam swoich sił na lodzie.Marzyłam wtedy,żeby zostać łyżwiarką.Tak było do czasu,kiedy zwichnęłam sobie nogę i na jakiś czas odechciało mi się łyżew.

:))) super

:))) super

Witaj.

Witaj Łuko. Jak miło Cię znów widzieć i czytać. Nie wyobrażasz sobie, jak bardzo "wichrowe wzgórza" stęskniły się za Tobą. Brakowało mi tych wspomnień, opowiadań które zawsze emanują ciepłem, tęsknotą, romantyzmem. Nie zapominaj o nas, proszę. Pozdrawiam serdecznie.

Bardzo sentymenalny, dobry

Bardzo sentymenalny, dobry tekst

Pozdrawiam serdecznie Łuka :),:),:)

A pamietacie Lodostil? Ja jak

A pamietacie Lodostil? Ja jak siegne pamiecia to byly chyba 1969 rok . Poszedlem z tata na lyzwy. Oboje wrocilismy poobijani - ojciec z kontuzja kolana, a ja lokcia. A wczesniej jezdzilismy na naturalnym lodowisku, ktore bylo w Parku Slowianskim. Buty byly specjalne a lyzwy przykrecane do nich. Pamietam, ze chyba na lodowisku w parku byly rozgrywane takze mecze hokejowe. Nie wiem czy zachowaly sie jakies zdjecia, ale przeszukam pudla, byc moze cos sie zachowalo.

Specjalnych butów , takich z

Specjalnych butów , takich z dziurką w obcasie niestety nie miałam:)...rozmawiałam z Przyjaciółką gorzowską - ten komin, to prawdopodobnie nieistniejąca już cegielnia , która znajdowała się gdzieś w okolicy ul. Teatralnej, ponoć obok stylizowanego muru z bluszczem . A brat koleżanki ślizgając się na Warcie przy Wale Okrężnym , oberwał od chłopaków z Zawarcia, bo znalazł się na ich terenie.:)....czule pozdrawiam
Wichrowe Wzgórza :)

Na zdjeciu widoczny jest

Na zdjeciu widoczny jest komin nieistniejacego dzis tartaku, a zdjecie zrobione zostalo na ulicy Wal Okrezny. Tartak znajdowal sie przy nowym moscie na Warcie - zdaje mi sie ze ma nazwe Lubuski

Tartak przy Szpitalnej

Warto dodać (bo słabo komin widać), że chodzi o tartak po "tej" stronie miasta, nie przy Wale Okr.

^^

^^

Łuka...

Łuka... Nie "katuj" więcej, proszę...

"Biedne serce już się nie lękaj.
Uspokój się - no, uspokój... "