A jaka będzie Twoja wigilia?

Zamyślam się. Wigilia... moja... jaka będzie? Nie ta sama, już zawsze inna od wszystkich poprzednich.

Bez Jego narzekania, że opóźniła się o pół godziny. Bez sałatki, którą trzeba dzielić na części z majonezem i bez, bo dla niego musi być bez. Wreszcie najważniejsza chwila wieczerzy z opłatkiem i życzeniami, przy których nie potrzeba było więcej słów niż „córcia, my wiemy”. I bez uścisku, który mogę jedynie poczuć zamykając oczy. I myślę sobie, po co mi taka wigilia? Nie chcę takiej! Nie chcę jej w ogóle! I znowu ta ość w gardle i łza, której nie sposób zatrzymać.
Jest sobota, Wigilia na Starym Rynku już się rozpoczęła. Hasło zostało rzucone.
Pójdziemy, zobaczymy, sianko weźmiemy.
Idę więc z koleżanką.

-Tam będą pierogi i barszcz, muszę zjeść pierogi - mówi do mnie
-Chcesz zasiąść do stołu? - pytam
-Tak, chcę, zasiądę!

Spoglądam na nią z lekkim niedowierzeniem. Wszak święta idą i pierogi lepić będzie, więc jej ich w domu nie zabraknie. Ale ona tak lubi pierogi... zje, zje, koniecznie!

Docieramy na Stary Rynek, a tam piękne, świąteczne kolędowanie. Choinki, światełka, stoły nakryte białymi obrusami, Mikołaj i ten „dziobak Gorzuś” z koszem pierników i te wszystkie potrawy. I ludzie jakoś nadzwyczaj radośni, życzliwi, uśmiechający się do siebie. Wszyscy wytrwali, jakoś odporni na ten ziąb.

Sianko wzięłyśmy. Zrobiłyśmy kilka fotek, by chwilę tą uwiecznić. Koleżankę z długiej kolejki po pierogi mróz wygonił. Niestety... choć tak bardzo chciała...

A ja?

Na chwilę udzielił mi się ten klimat świąteczny. Na chwilę zapomniałam o swojej wigilii. Na chwilę jakoś cieplej się zrobiło.