Jak to jest z uprzejmością i nieuprzejmością kierowców, czyli o pieszych okiem pasażera samochodu

Kierowcą nie jestem, to i trudno wypowiadać mi się w ich imieniu. Zwyczajny piechur ze mnie… wieczny pasażer, czasami jedynie aspirujący do miana Pilota Rodzinnej Wycieczki. Zresztą i tę ostatnią funkcję coraz częściej odbiera mi pani o wdzięcznym imieniu Kaśka, mieszkająca w małym urządzeniu zwanym GPS. Właściwie nie powinnam mieć do niej pretensji – Katarzyna z GPSa jest jakby moim drugim wcieleniem, bo mąż (asekuracyjnie chyba) wszystkie kobiety obdarza tym mianem. Chociaż… do mnie czasami mówi Kaśka-Maryśka.
 
O kierowcach wszyscy piesi mają wyrobione zdanie, a właściwie zdań kilka. Zgodnie z nimi:
- Kierowca to taki osobnik, któremu piechur kojarzy się jednoznacznie z zawalidrogą. Zawalidrogę najlepiej kompletnie ignorować. Niech sobie stoi przed przejściem i czeka, aż niekończący się sznur aut zniknie za horyzontem.
- Są też kierowcy, którzy za punkt honoru poczytują sobie pokazać „spieszonemu” swą wyższość. Przed „światłami” dociskają pedał gazu, żeby nie dać delikwentowi żadnych szans na przejście. Śmigają nie tylko na żółtym, ale nawet na czerwonym. Mało tego - delikwenta potrafią obtrąbić i obsobaczyć, a w czasie deszczu, z wyraźną lubością ochlapać (pędząc przez kałuże z szybkością podświetlną).
- Ale są też kierowcy uprzejmi i współczujący. Ci zatrzymają się, by przepuścić nie tylko matkę z dzieckiem, czy staruszkę. Gdy na dworze zawierucha, zawsze pamiętają o tym, że to piechur marznie i moknie. Oni – dach nad głową mają, więc nic się nie stanie, gdy oddadzą pierwszeństwo „spieszonemu”.
 
Piesi natomiast to zupełnie inna historia. Kiedy stopniowo na dworze robi się cieplej, niektórzy z nich zachowują się, jakby dopiero obudzili się ze snu zimowego i nie do końca jeszcze przypomnieli sobie zasady poruszania się po miejskiej dżungli. Miotają się po chodnikach oszołomieni słońcem i niezbyt zdecydowani.
 
Kiedy przyglądam się im okiem pasażera samochodu, odnoszę wrażenie, że do uprzejmości kierowców po prostu nie mają zaufania.
 
Bo jak inaczej wytłumaczyć fakt, że na widok samochodu zatrzymującego się przed przejściem, oczekujący karnie przy krawężniku piechur nagle robi głupią minę i… zawraca?
Albo – starając się nie absorbować zbytnio uwagi Uprzejmego Kierowcy – usiłuje przebiec te pasy jak najszybciej i… potrafi się przewrócić tuż przed maską auta?
Ale zdarza się też, że wymachuje pięściami w kierunku tejże maski, czasami nawet miotając pod nosem inwektywy. Zupełnie jakby podejrzewał Uprzejmego Kierowcę o mordercze skłonności.
 
Z każdym słonecznym dniem coraz więcej ludzi wylega na ulice. Kierowcy powinni chyba zaopatrzyć się w dodatkową parę oczu, a najlepiej „zaimplantować” je sobie dookoła głowy.
 
Czasami jednak tak sobie myślę, że - zauważalny zwłaszcza po zimie - gwałtowny rozwój instynktu samozachowawczego u przechodniów nie jest bezprzyczynowy.
Niektórzy kierowcy zbyt często stosują się do nowomodnego kodeksu drogowego, który wyraźnie mówi:
 
- Pamiętaj, że celem każdego kierowcy jest być pierwszym, cokolwiek to oznacza.
- Pamiętaj, że wśród pieszych, których przepuszczasz na pasach lub wysepce tramwajowej, może być terrorysta.
- Nigdy nie utrzymuj takiego odstępu od poprzedzającego pojazdu, aby mogło tam wjechać inne auto.
- Im szybciej przejedziesz na czerwonym świetle, tym mniejsze prawdopodobieństwo, że ktoś cię stuknie z boku.
 
Przepisów tego „kodeksu” jest kilkanaście, a pieszego… też można zakwalifikować do rzędu pojazdów. Skoro sam chodzi, to jest samo-chodzikiem, prawda?
Panowie Kierowcy! Uważajcie na samo-chodziki. Bądźcie wyrozumiali i miejcie dla nich serce. Wy także niekiedy porzucacie kierownicę.