Jak bezpiecznie ugotować kaszę... na ryby

Bezpieczeństwo przede wszystkim! Dlatego kaszę, a konkretniej pęczak z wędkarskim przeznaczeniem najlepiej gotować w... termosie. Wystarczy wsypać go do 1/3 wysokości tegoż naczynia, zalać wrzątkiem, zakręcić i... iść spać. Jeżeli komuś bardzo zależy na czasie, to po jakichś trzech godzinach może zajrzeć do środka. Idealnie przygotowany wędkarski pęczak nie powinien się rozlatywać ani rozdwajać. Jeżeli do wody, w której moczymy kaszę dodamy miodu lub cukru, to rozsmakuje się w niej lin lub karp. Cynamon (albo czosnek) zwabi płocie i leszcze. Te ostatnie uwielbiają podobno, kiedy do termosu na czas pęcznienia ziarenek wleje się olej z konserwy o nazwie „Wątróbki z dorsza" (pyszna). Natomiast dodana do termosu wanilia wabi wszystkie ryby. Pęczak waniliowy jest najlepszy z najlepszych. Na zestaw z takim ziarenkiem na haku trafić się może i szalony sandacz, albo okoń (który myśli, że ma do czynienia z aromatycznym robaczkiem).

Do gotowania kaszy zupełnie nie polecam szybkowaru. Dziś pewnie niewiele osób go używa i dobrze, bo to bomba z opóźnionym zapłonem! Najprawdziwsza! Kiedyś jednak wspaniale wychodziły w nim gołąbki, bigos, golonka, grochówka... Zupę zagotowywało się i zestawiało z ognia. „Dochodziła" sama.

Wszystko było dobrze, dopóki zaprzyjaźnieni moczykije nie postanowili wykorzystać cudownych właściwości garnka do ugotowania pęczaku. Użyli modelu węgierskiego, z owalną przykrywką i długą (jak przy rondlu) rączką. Krupy wsypali, wodą zalali, ingrediencje stosowne dla ryby białej dodali i na elektrycznej płycie ustawili.

Rzecz działa się w warunkach kempingowych. W drewnianym domku wczasowym kuchnia była najbardziej interesującym miejscem dla wiecznie zgłodniałej dzieciarni. Głodomory otrzymały po kromalku, pomieszczenie zamknięto. Pęczak miał „dochodzić" w spokoju. Pyrkotał więc sobie w najlepsze, moczykije wraz z połowicami chłonęli błogą ciszę. Ni z tego ni z owego przerwało ją głuche „fuuuuch". Majestatycznie otwierające się drzwi ukazały... nie-wiadomo-co. W pomieszczeniu było kompletnie biało.

Gar stał wprawdzie na kuchence, ale puściuteńki niczym umysły obserwatorów zdarzenia. Kuchenka (mała, dwupalnikowa) wbiła się w stolik. Krupy okleiły szczelnie każdą ścianę (i nie tylko). W suficie świeciła dziura o kształcie owalnej pokrywy z rączką. Długo nie można jej było odnaleźć. Ukryła się na „poddaszu". Ciśnienie wytworzone przez „wybuchający" szybkowar spowodowało, że drugi – stojący na podłodze ze świeżo „dochodzącą" zupą - rozszczelnił się dokładnie, a uszczelka wpadła do środka. Nigdzie nie było cukiernicy. Później okazało się, że impet "wybychu" wrzucił ją do kosza na śmieci.

Cud prawdziwy, że w chwili „wystrzału" nikogo nie było w kuchni.

Ależ było sprzątania! Oczyszczenie ścian i sufitu z rozklejonego długim gotowaniem pęczaku trwało i trwało. Mało tego – domek rozsunął się w posadach. Kto by wcześniej pomyślał, że to srebrzyste cudo może być narzędziem terroru?

Przepis na pyszną rybkę następnym razem. Już i tak za bardzo się rozpisałam.