Gawędy o okolicach bliższych i dalszych – świebodzińskie atrakcje

Świebodzin to także urocze miasteczko z bardzo dobrze zachowanym średniowiecznym układem uliczek dookoła niebrzydkiego rynku. Mnóstwo tu stylowych kamienic, a od bogactwa detali trochę kręci się w głowie.

W rynku pyszni się odnowiony ratusz. Najstarszą siedzibę rady miejskiej postawiono w tym miejscu już w XV w. Dzisiejszą urodę uzyskał w połowie wieku XIX. To wówczas dobudowano doń wieżę zegarową, a elewację ozdobiono boniowaniem. Aż wierzyć się nie chce, że wykonanie szeregu specjalnych rowków, dzielących płaszczyznę ściany na mniejsze elementy, dodać może budowli tyle dostojeństwa. Z oddali można ją pomylić z zamkiem.

Zamek, a właściwie jego pozostałości, w Świebodzinie też znajdziemy. I mury obronne, głęboką fosę i starą, gotycką Farę. XV w. kościół parafialny św.Michała Archanioła naprawdę robi wrażenie. Z przysadzistej, wzmocnionej przyporami bryły budynku wyrastają zaskakująco strzeliste wieże. Szkoda, że nie obejrzeliśmy wnętrza - ma przepiękne, sieciowe sklepienie (symbolizujące sieć św.Pawła) i pięcioczęściowy ołtarz (pentaptyk) z 1556 r.

Zamknięty na głucho był też drugi kościół, równie okazały, za to znacznie młodszy, bo wybudowany na przełomie XIX i XX w. Kiedy spojrzeć nań od strony głównego wejścia, przypomina ubraną w zamaszyste spódnice damę – mnóstwo na nim „fałdek", a pokryte patyną, zielone daszki wyglądają jak ozdobne aplikacje. To neogotycka świątynia Matki Bożej Królowej Polski. Głównego jej wejścia strzeże Chrystus, dobrotliwie opiekujący się dwiema parami gołębi. Jedna uwiła sobie gniazdko u jego stóp, druga usadowiła się na ręce.

Bliziutko stąd do zamku, zlokalizowanego tu już w pierwszej połowie XIV w. W miarę upływu lat całkowicie go przebudowano. W zamkowe ściany wmurowano dla ozdoby krzyże z armatnich kul i kamienny monogram „K" (nawiązujący pewnie do Knobelsdorfów –znanej świebodzińskiej rodziny szlacheckiej). Swego czasu włączono go do kompleksu zabudowań przyległego szpitala. Dziś zrujnowany, niszczeje co najmniej od 20 lat. Szkoda trochę, żeby się rozsypał...

Zabytkowe kamienice i fragmenty grubaśnych murów miejskich spotykamy tu właściwie co krok, ale są też akcenty współczesne. Na jednej z ławeczek koło ratusza odpoczywa Czesław Niemen. Mistrza obfotografowała gonia i pokazała nam w artykule http://www.mmgorzow.pl/artykul/mimozami-jesien-sie-zaczyna-228390.html

Miasteczko naprawdę warte jest spędzenia w nim kilku godzin. Szkoda tylko, że jedynym otwartym dla zwiedzających kościołem jest tam Sanktuarium Miłosierdzia Bożego. Drzwi pozostałych zatrzaśnięto na głucho, nie dając nawet szansy zajrzenia do wnętrza przez kratę. Czuję niedosyt.