Gawędy o miejscach bliższych i dalszych - kolorowe świętowanie w Ochli

W tym roku Wilno cieszyło się jarmarkiem już po raz 408, Ochla - dopiero 7. Nie przeszkadzało to jednak, by w podzielonogórskim skansenie było radośnie, kolorowo, wielkanocnie – jak na prawdziwe wileńskie Kaziuki przystało, a że o miesiąc później niż święto patrona wypada, to i o wiele cieplej.

Kaziuko muge to powiązane z tradycją odpustowych jarmarków największe i najstarsze z celebrowanych w litewskiej stolicy świąt. Odpust miał być wspomnieniem i hołdem składanym stołecznemu patronowi - Kazimierzowi Jagiellończykowi.

Kazimierzowe szczątki po dziś dzień spoczywają w Wileńskiej Katedrze i po dzień dzisiejszy kultywuje się w mieście radosne obchody. Może już nieco trudniej niż kiedyś kupić konia z wozem czy krowę, ale bajeczne pisanki, palmy, koszyczki, zajączki czy kurczaki uśmiechają się do tłumu na każdym kroku.

Takie same klimaty można było wczoraj odnaleźć w Ochli. Setki pisanek, o jakich nawet się nie śniło – malowane, wydrapane, wyklejane materiałem lub kolorowym papierem, misternie wydziergane, ażurowe... Niektórych nie powstydziłby się sam Faberge – mamiły oczy blaskiem półszlachetnych kamieni albo bursztynów. Inne równiutko wyklejone ziarenkami maku kojarzyły się z pracowitym Kopciuszkiem. Podobno na wykonanie jednej takiej „ziarnkowej" pisanki wystarczy poświęcić 1,5 godziny. Wierzyć się nie chce, że tylko tyle... cudeńka najprawdziwsze.

A palmy wielkanocne?! Oprócz tradycyjnych – wyplatanych od razu przy stoliku - były także zaskakująco dystyngowane, „wielkopańskie" niemal. Nigdy takich nie widziałam.

„Cuda wianki" do wyboru - ręcznie wydziergane serwety, haftowane obrusy, wyplecione ze słomy zwierzaki, gliniane gwiżdżące ptaszki, aniołki, wełniane różności, wyroby z drewna i wosku, obrazy, ceramika, szkło malowane, miody (także pitne) i nalewki... Wszystko, czego tylko dusza zapragnie, a nawet to, o czym do tej pory pojęcia nie miała...

Całości dopełniały prezentujące się na scenie ludowe zespoły w bajecznie kolorowych strojach, kresowe pyszności serwowane prosto z patelni lub garnka i piękna pogoda. Nie zabrakło i kataryniarza.

Wszystko to doskonale komponowało się z wiekowymi, krytymi strzechą chałupami. Nie raziły nawet odpustowe świecidełka. Fantastyczne miejsce, fantastyczna atmosfera.

Zachęcam, by wybrać się tam w przyszłym roku. Raj dla dzieci, rodziców i dziadków. Radość dla oczu. Niezapomniane rozkosze podniebienia.

Te cepeliny, bliny, pielmieni... Te poleskie krajki, kożuchy, łapcie... Ten gwar, uśmiechy, kolory... Ta tęskna muzyka... Ech...