Fotografia przyrodnicza okolic Gorzowa Wlkp

Zastanawiałem się czy i w jaki sposób podzielić się z Wami moim hobby ale art. Bronisława Mierzwy o hobbyście z Górczyna zachęcił mnie. Nie są to może przekazy tak wartościowe i wypasione jak innych ale może odprężą. Kilka osób prosiło o jeszcze. Były też pytania bardziej techniczne. Może kogoś zachęcę? Pałeczkę przekażę? Jak jeszcze ktoś z zewnątrz oko zawiesi - będzie super.

Ponadto pamiętam jak onegdaj Tomek Rusek pytał się mnie z zaciekawieniem:

- A to? Co to jest?

- Krowa.

- Aha.

- A to w kropki?

- Biedronka.

- Aha.

- A co ona robi?

- Kropki robi.

- Aha.

;-)

Widzę też więc i potrzebę. Serce tylko mnie boli bo oglądanie tych fotek w takich warunkach to profanacja. Bo każda z tych fotografii to nie tylko kawałeczek Mamy Natury zastygnięty w czasie ale też spacer, świeże powietrze, cisza, czekanie na wyjście z norki itp. Niepowtarzalne klimaty przygody których nie jestem w stanie przekazać. Tak jak Przemek z Górczyna przeżywa swoje "polowania", co nam trudno zrozumieć, tak ja przeżywam swoje. Ale trudno, cieszmy się, że fotki nie są wielkości znaczka pocztowego. A zatem zapraszam na spacer.

Poza wykonaniem fotografii problemem jest decyzja o odpowiednim skadrowaniu. Bo co to znaczy makrofotografia? Jeśli mamy rozumieć przez to wyciśnięcie z fotki maksymalnego powiększenia to nie zawsze jest to decyzja słuszna i czasem bardzo trudna. Co chcemy oddać, klimat czy szczegóły? Możliwości powiększenia jeszcze są ale często z nich trzeba rezygnować. Zwykle działa to na zasadzie - coś za coś. Często obserwuję ciekawe zjawiska których bohaterami są te rozbiegane dzieci Mamy Natury. A to jakaś pszczółka tak obładowana pyłkiem, że nigdy byśmy jej o taką zachłanność nie posądzali albo inna która właśnie ucięła sobie krótki letarg. A to jakość futra pazia królowej. Rosa przyłapana na romansie ze słońcem. Morda konika polnego na kacu czy potężne „kły” pająków bagników których twardość i siła uderzenia wprawiłaby wszystkich w osłupienie. Wreszcie kwiaty wielkości trzech milimetrów, których nazw nie podejmują się określić znani mi botanicy, na co dzień niedostrzegalne a przecie jakże piękne!