Felieton na koniec lata

Nagle przyszło mi na myśl stare szkolne dyktando (jedno z ulubionych mojego polonisty): „Żyto na rżysku nie zżęte jeszcze, a już na polu dżdżysto i mży. Wyjeżdżam z żalem w bezbrzeżną przestrzeń. W powietrzu szemrzą błyszczące łzy."

Profesor Narusiewicz miał kilka takich dyżurnych dyktand. Drugie było również niezłe, skoro pamiętam je do tej pory: „Srebrzystym brzaskiem w trzcinie, gżegżółki i piegże miast wziąć się za miąższ rzeżuchy, nażarły się na czczo dżdżownic". :))

W zadeszczone i chłodnie dni (a tym bardziej w coraz zimniejsze noce), co i raz przemykają przez myśl słowa piosenki „ bo mnie jest szkoda lata..." Oj, jak bardzo było mi go szkoda w niedzielną noc w Deszcznie. Golec uOrkiestra (a wcześniej Sasha) rozgrzewali wprawdzie atmosferę jak mogli (z pewnością poświadczy to bardzo liczna widownia), ale i tak chłód przenikał moje stare kości. To było prawdziwe Golcowe show. Zachwycony księżyc dał się nawet nanizać na druty, byle tylko dłużej zostać na miejscu i zanucić ze wszystkimi: „...do Deszczna wróć...".

Cóż z tego, kiedy po powrocie do domu już tylko wanna z gorącą wodą, ciepłe skarpety i kieliszeczek babcinej (czyli mojej albo dziadkowo-panamężowej) nalewki. Latem (które ponoć jeszcze trwa) byłoby to nie do pomyślenia. Gwiaździsta noc nad głową, ciepełko, a jeżeli kąpiel, to tylko ochładzająco-odświeżająca. No i zamiast nalewki, rześki cydr z wodą sodową i lodem.

Przez cały dzień „leciały" dzisiaj z radia jesienne piosenki. Skłoniło mnie to do przeprowadzenia remanentu w plikach ze zdjęciami. Znalazło się parę na okoliczność żniw, późnego lata, wczesnej jesieni. Musimy chyba zacząć się do niej przyzwyczajać.
Jak to leciało? „A w górach już jesień, słoneczne kolory(...)"