Dziecko kradło kwiaty, a rodzice się przyglądali

Oto obrazek, jaki podczas mycia okna udało mi sie zaobserwować.
Na rodzinny spacer po parku wyruszyły dzieci z pieskiem i rodzicami. Od grupy odłączył się 11-12 latek, zatrzymał się przy kępie żonkili i zaczął je zrywać. Zawołałam do niego:
- Halo! Czemu zrywasz te kwiaty? Czy są twoją własnoscią?

Chłopiec obejrzał się na mnie i zrywał dalej, a opiekunowie stojąc na ścieżce, czekali na niego.
Sięgnęłąm po aparat i zawołałam  jeszcze raz, dając mu wyraźnie do zrozumienia, że robię mu zdjęcie. Dopiero wówczas przestał rwać kwiaty i podszedł powoli do opiekunów, coś im tłumacząc. Może mieli pretensję, że przyniósł ich za mało?

Przypomniała mi się sytuacja z lat ubiegłych. W Parku Róż dziecko w wieku około 7 lat usiłowało zrywać róże. Rodzice nie reagowali, więc podeszłam do niego, by mu grzecznie zwrócić uwagę. Dość głośno powiedziałam:
- Ja też chcę mieć ładnie.
- To ja pani też nazrywam - odpowiedział malec.
- Nie! Ja chcę, żeby kwiatki zostały na klombie. Wtedy ty i ja i inni ludzie, którzy spacerują po tym parku, będą mieli ładnie. Przecież te róże upiększają nasze miasto.

Innym razem stoję na przystanku autobusowym. Czekają też na autobus uczniowie pobliskiej szkoły. Dłubią słonecznik, lecz mimo stojącego w pobliżu kosza na śmieci łuski rzucają wprost pod nogi.
Wówczas zapytałam, czy mają problem z oczami. Zdziwili się i zapytali, na jakiej podstawie tak sądzę. Odpowiedziałam, że obok stoi kosz, a oni go nie widzą. Zaśmiali się, ale pomogło.

Uważam, że powinniśmy dawać do zrozumienia, że niektórych zachowań nie akceptujemy. Ale skąd młodzi ludzie mają czerpać wzorce, skoro dorośli rzucają na ulicę niedopałki papierosów, klną czy też wysyłają dzieci po kwiatki na miejskie klomby?

Już w XVI w. Jan Zamoyski powiedział: "Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie".
(* Opis: cytat przypisywany również Andrzejowi Fryczowi Modrzewskiemu.
* Źródło: Sławomir Leśniewski, Jan Zamoyski. Hetman i polityk, Warszawa 2008.)