Do magistratu powróciła cenzura!

 Zadzwoniła do mnie wczoraj do południa znajoma, która pracuje w magistracie z prośbą bym sprawdziła, czy ukazał się w Gazecie Lubuskiej pewien artykuł na który czekała. Zdziwiłam się tą niecodzienną prośbą, bo przecież magistrat Lubuską „dostaje”.

Okazuje się, że nie! Od nowego roku informacje na tematy naszego miasta urzędnicy czerpią z cieniutkiej zielonogórsko - gorzowskiej wkładki, zamieszczanej w Gazecie Wyborczej oraz z miesięcznika Wiadomości samorządowe. Tajemnicą poliszynela jest, że „winowajcą” za ten stan rzeczy jest sekretarz miasta. W jego kompetencji leży między innymi decyzja, jakie gazety w danym roku będą czytać urzędnicy. Sekretarz nie lubi Gazety Lubuskiej, więc jej na 2010 rok  nie zaprenumerował.

Choć z drugiej strony Gazeta Lubuska nie jest „bez winy.” Zatrudnienie w niej dziennikarze wiecznie drążyli tematy lecytyny, fuszerek budowlanych, ewakuacji urzędników i sypiących się kamienic. Mało tego, wiele tematów, które urzędnicy próbowali zamieść pod dywan dzięki dociekliwości dziennikarzy ujrzało światło dzienne. Wspomnę tutaj choćby sprawę protokołu z zaleceniami pokontrolnymi dot. stanu technicznego budynku przy ul. Drzymały, czy tajnej umowy z BSI.

Jestem przekonana, że dziennikarze nie ujawniają tajemnic samorządowych dla przyjemności. Jeśli już decydują się na taki krok, to zazwyczaj dlatego, że wymaga tego dobro publiczne. Jednak sekretarz miasta ma widać na ten temat inne zdanie, skoro Gazeta Lubuska, znalazła się na cenzurowanym. Nie są z tego faktu zadowoleni urzędnicy. Spotkane pod magistratem urzędniczki, które proszą o nie podawanie nazwisk mówią: „Często jest tak, że po zamieszczeniu w Lubuskiej jakiegoś artykułu dzwonią interesanci, żeby uzyskać więcej informacji, a my rozkładamy ręce, nie wiemy co odpowiedzieć, bo nie czytałyśmy artykułu. Dlaczego na nas ma się odbijać prywatna wojenka sekretarza z Lubuską?”

Co najmniej dziwny wydaje się fakt, że sekretarz miasta zamiast zrezygnować z funkcji i publicznie przeprosić mieszkańców, obraża się na dziennikarzy, których jedynym „przestępstwem” było poinformowanie opinii publicznej o kierowaniu przez niego pojazdem na podwójnym gazie.