Czym skorupka za młodu, czyli o wychowaniu naszych pociech

Wracam z pracy. Jest godzina 7.10. Jeszcze kilka minut i wypiję poranną kawkę siedząc wygodnie w fotelu, a potem spać. Jestem zmęczona i zadowolona, że o tej porze w autobusie jest wolne miejsce. Tymczasem autobus powoli się zapełnia uczniami i ludźmi jadącymi do pracy. Gdzieś na wysokości ulicy Czereśniowej wsiada starsza pani z dzieckiem na oko pięcioletnim. Mimo tego, że do najmłodszych w autobusie nie należałam ustąpiłam miejsca by ta pani mogła usiąść. Nie usiadła. Za to posadziła dziecko. I zaczęła narzekać na dzisiejszą młodzież, że nie ustępują miejsca, że wulgarni. Nie wytrzymałam i powiedziałam, że nie ustępują, bo kiedyś babcie pozwalały im siedzieć a same stały. Temat się skończył, pani chyba się obraziła. Rozumiem, że ciężko jest jeździć środkami lokomocji z dzieckiem. 10 lat mieszkałam za miastem i wiem jak to jest kilka razy dziennie pokonywać drogę z kilkulatkiem. Ale dlaczego nie można wziąć dziecka na kolana? Jaki przykład dajemy od samego początku? Potem są pretensje -niesłuszne- bo młody człowiek od samego początku uważa, że skoro płaci za bilet to może siedzieć. Hasła "ustąp miejsca osobie starszej" nie są już w modzie.
Kolejny przykład: jadę tramwajem wsiada kobieta w zaawansowanej ciąży. Nikt nie wstaje, wszyscy oglądają ciekawe krajobrazy za oknem. W końcu ktoś ze stojących zwraca się do młodego chłopaka z pytaniem "czy nie wstyd mu, że kobieta w ciąży stoi a on siedzi" na to słyszymy odpowiedź "ja jej bachora nie zrobiłem" Ciekawa jestem , czy gdyby to była jego matka, siostra, ciotka , czy też by tak odpowiedział.

Park w centrum. Dzieci biegają na placu zabaw, mamusie i tatusiowie (opiekunowie) na ławkach bądź w alejkach, niejeden raz spożywają batoniki, wafelki, piją napoje. Siedzę z córką w piaskownicy i słyszę jak mamusia mówi do synka: „zakop ten papierek w piasku”. A kosz 5 metrów dalej. Rzucona w krzaki butelka, pety przydeptane obok ławki. I na to wszystko patrzą dzieci.
Most na Warcie. Co zrobić ze skórką od banana? To jasne - wyrzuć synku do wody. Las, rodzinny piknik, po którym zostają nie sprzątnięte resztki bo po co? Nie wspomnę tu nawet o zachowaniu się w takich miejscach jak rezerwat przyrody czy park narodowy, gdzie rodzice zachęcają dzieci do zbierania kwiatków i roślinek.

Mamy pretensje do młodego pokolenia, że jest bezczelne, wulgarne, chamskie. A od kogo się uczy jak nie od nas? Skoro pozwalam,y by na policjantów mówił "pies", powiem więcej-sami tak mówimy to, dlaczego się potem dziwimy, że do nikogo i do niczego nie mają szacunku? Skoro sami mówimy o sąsiedzie "staruch", "debil", "down" , "sk...", "k..." to nie spodziewajmy się lepszego słownictwa u naszych dzieci. I tylko czasami wstyd się robi jak dziecko powtórzy, co mama czy tata mówią w domu.

Wychowujemy dzieci bezstresowo, czyli jak? T,o co obserwuję u innych, to totalna samowolka. Dzieciom wolno wszystko. Kary? Nie ma teraz kar, bo to stres dla dziecka a zresztą co tu wymyślić. Zakaz komputera? Pójdzie do kolegi. Zakaz telewizji? Włączy komputer albo pójdzie do kolegi. Na dwór wyjść musi bo to dla zdrowia. A jak już wymyśli się karę, to pada stwierdzenie, że się rodzice znęcają.

Jak wychować to młode pokolenie? Co z tego, że w domu może mieć dobre wzorce jak z każdej strony atakuje przemoc, chamstwo, cwaniactwo.

Kiedyś rodziny były wielopokoleniowe. Od małego dzieci widziały, że rodzice opiekują się i dbają o dziadków-teraz brak czasu a niejednokrotnie chęci rozluźnia więzy rodzinne. Nie oczekujmy, więc przysłowiowej kromki chleba na starość skoro sami nie dajemy jej naszym rodzicom.

Przykładów jest wiele i można by pisać w nieskończoność. Mam dwoje dzieci (syn 13, córka 5,5) staramy się z mężem jak możemy by wychować ich na dobrych ludzi. Czy nam się uda? Kiedyś chciałabym usłyszeć to co, usłyszała moja mama o mnie, że moje dzieci są dobrymi ludźmi. Ponoć przykład idzie z góry, ale czy tylko? Czy w dzisiejszych czasach na wychowanie dziecka ma wpływ tylko rodzina? Co o tym sądzicie drodzy MM-kowicze?