Czy kolory potrafią wywoływać wspomnienia? - o ciepłej, jesiennej melancholii słów kilka

Zastanawiam się, ile w tych wycieczkach w przeszłość jest teraźniejszości. Wystarczy się nieco zastanowić i jak dwa razy dwa wychodzi, że za wszelkie reminiscencje odpowiedzialne są bieżące wydarzenia.

Ot, chociażby zwykły jesienny spacer po parku. Dookoła masa kolorowych liści. Spadają na potęgę. Aż proszą się, żeby je podnieść. Schylam buntujący się kręgosłup, a w głowie - niczym nagła idea uderzająca w ciemię Pomysłowego Dobromira – pojawia się obraz parkowej alejki sprzed lat

To jedna z wielu dość stromych dróżek w Parku Słowiańskim (świetnie się nimi zbiegało w kierunku dużej polany). Środkiem pędzi dwójka rozradowanych dzieciaków. Szurając nogami po grubej warstwie opadłych liści, bawią się w „szelestanie''. Młodsze z nich to dziewczynka, która nagle, nie wiedzieć czemu, znika w kolorowej, szeleszczącej stercie. - Wykiciłam się –słychać roześmiany głosik gdzieś z wnętrza ruszającego się pagórka. Brat dzielnie pomaga jej wydostać się na powierzchnię. Razem wyszukują w barwnej hałdzie najpiękniejsze okazy. Będą je później układać pomiędzy kartkami opasłego tomiska, a w długie zimowe wieczory wyciągać i podziwiać pod światło delikatny rysunek liściowego unerwienia.

Uśmiecham się do wspomnień i przysiadam na ławeczce. Pamiętacie jesienne tworzenie ludziko-zwierzaków? Miały fantastyczne kształty. Nóżki z zapałek, brzuszki z kasztanów, a główkę – koniecznie żołędziową, bo od razu miała berecik (i to z antenką). Tym dziwnym stworkom towarzyszyły księżniczki z kawałka pora – z długaśnymi, białymi włosami albo szyszkowi rycerze. Przysadziści, szerokobiodrzaści (niczym poznana później Jagienka z Krzyżaków) albo wprost przeciwnie – smukli i wyniośli, koniecznie uzbrojeni w długie piki z sosnowych igieł.

Przymykam na chwilę oczy. Z zakamarków pamięci wyłaniają się cudne korale z nanizanych na nitkę jarzębinowych kulek. Robiłam ich całe sznury, a potem pięknie dekorowały mój pokój.

Nawet deszcz nie był nudny. Oglądanie nieostrego świata zza wyraźnie rozmytej szyby miało w sobie coś z impresjonizmu. A brodzenie po kałużach... do szczęścia potrzebne były tylko kolorowe kalosze. Andersenowskie kalosze szczęścia...

Lubię te jesienne wspomnienia. Nadal zbieram kasztany i żołędzie, tylko już nie robię z nich ludzików. Kolorowe liście w wazonie, szum deszczu uderzającego o parapet, przymglony księżyc, hen wysoko... wszystko to jakieś eteryczne się stało.

Ciekawe, dlaczego teraz coraz częściej słyszy się o jesiennej depresji. Czyżby kiedyś jej nie było? A może po prostu za mało w nas dziecka?