Czasami nie nadążam

- Wypowiedziała pani wojnę reklamom w mieście. Czuje pani niemoc, gdy idzie ulicami Gorzowa i widzi, jak wolno zachodzą zmiany?
- Owszem, czasami czuję, że jest to syzyfowa praca, ponieważ gdy już uda mnie się zwalczyć nielegalną reklamę, dzień później pojawia się coś nowego, z nikim nie uzgodnionego. To rośnie jak grzyby po deszczu, a ja jestem jedna na całe miasto. Czasami wręcz nie nadążam.

- Uściślijmy: wszystko, co pojawi się na murach, musi mieć pani zgodę?
- Tak, wszystko poza naszym domem jest przestrzenią publiczną, a ja odpowiadam za estetykę tej przestrzeni. Cokolwiek wystawiamy na widok reszty społeczeństwa, musi w jakiś sposób być dopasowane i wpisane w kontekst otoczenia. Pół biedy, jeśli ktoś zrobi to porządnie, ale są reklamy tworzone metodą chałupniczą, zupełnie przypadkowe, niedopasowane do wystroju reszty ulicy.

- Co jest kryterium oceny? To nie jest subiektywna opinia urzędników?
- Z wykształcenia jestem krytykiem sztuki, uczono mnie więc, co jest estetyczne, a co takie nie jest. Mogę więc wypowiadać się na ten temat. Nigdy jednak nie decyduje mój gust, ale kontekst miejsca. Nie opiniuję suchego szyldu, ale jest on wkomponowany w jakąś całość, w budynek, w otoczenie. Zasady istnieją na całym świecie, a ja chciałabym je wprowadzić u nas prawem lokalnym, bo widzę, że inaczej chyba się nie da.

- Na przykład?
- Chciałabym, by reklamy znajdowały się jedynie do wysokości parteru użytkowego, żeby nie wchodziły między okna budynków mieszkalnych, żeby mieściły się w podziałach architektonicznych budynku. Jeśli jest ustalona kolorystyka budynków na danej ulicy, np. beżowo-brązowa, jeden nie może być niebieski. Logo firmy też może mieć inne otoczenie. Nawet tak duży koncern jak coca-cola, która ma oficjalne barwy czerwono-białe, jest w stanie dopasować się i na bulwarze mogą być beżowe parasole z czarnym logo. Zazwyczaj im prościej, tym lepiej. Przy chaosie wizualnym te najprostsze rozwiązania się wybijają. Trzeba jednak czasu, od razu miasto nam nie wypięknieje.

- Ma pani na ścianie przy biurku uwiecznione tablice z nazwami ulic, które pamiętają chyba czasy niemieckie. Nie wyglądają najlepiej. Jakie są najczęstsze błędy w reklamach, szyldach? Brak dbałości o czystość, niedostosowanie do otoczenia, dziwna kolorystyka, nagromadzenie różnych czcionek, błędy, o których pisaliśmy w „Teraz Gorzów" kilka tygodni temu?
- Oprócz takich typowo językowych wymieniłabym cztery główne błędy. Po pierwsze, zaniedbanie, czyli reklamy zniszczone, odrapane, wyblakłe, odpadająca farba czy odklejające się folie. Kolejnym błędem jest kolorystyka. Nie wiem, skąd bierze się takie przekonanie, że najlepiej najostrzej dać ludziom po oczach kontrastem żółto-czerwonym czy żółto-czarnym i do tego z połyskiem.

- Żeby się wyróżnić?
- Tak, ale są badania, które mówią, że każdy kolor ma jakieś znaczenie w kulturze. Dla nas biel to ślub i niewinność, a w Indiach to pogrzeby. Z kolei w marketingu żółty kolor kojarzy się przede wszystkim z taniością, czymś niedrogim i niesolidnym, z najniższą półką w tesco. Czy przedsiębiorcy chcą być w tej samej kategorii?

Trzecią grupą błędów są czcionki i nagromadzenie tekstu. Szyld powinien być krótki i treściwy, a niekiedy robi się z niego cała gazeta. Idąc ulicą, nikt nie będzie wczytywał się w tak długi tekst. Ostatnia rzecz to materiały, z jakich wykonywany jest szyld. Jeśli mamy zabytkowe kamienice przy ul. Chrobrego, niekoniecznie pasuje tam supernowoczesny kaseton, lepsza byłaby np. metaloplastyka połączona z drewnem, delikatne plafony szklane.

- Bywa pani na bulwarze?
- Bywam.

- Jak pani ocenia tamtejszą kolorystkę, począwszy od dominanty, przez most aż po "udziwnienia" na nowym bulwarze?
- Powiem tak: jeśli spojrzymy na całość od dominanty...

- To wszystko razem doskonale pasuje...
- No jest jakieś przejście, czyli wychodzimy od niebiesko-żółtego, przez niebiesko-czerwony do czerwono-beżowego. Aczkolwiek nie ja ustalałam tę kolorystykę. Z kolei beż estakady wynika z badań odkrywkowych przeprowadzonych kilka lat temu przez architektów - taką informację dostałam od mojego poprzednika, Andrzeja Wieczorka. Taki był oryginalny kolor.

- A niebieski kolor wiaduktu?
- Nie wiem, skąd się wziął.

- Pani poprzednik mówił, że to są barwy PKP.
- Tak, ale nie może być tak, ze PKP dyktują nam kolory w mieście.

- No i skoro coca-cola mogła...
- Właśnie. Pamiętam, że swego czasu ten wiadukt był i czerwony, i szary, a PKP kolory mają takie same. To wytłumaczenie jest zatem dla mnie takie średnie.

- Są w Gorzowie takie miejsca, które podobają się plastykowi miejskiemu?
- Hmmm...

- Nie ma, rozumiem.
- Nie, jest kilka takich miejsc, tylko zastanawiam się, jak odpowiedzieć. Idąc przez miasto, nie patrzę na to, co jest, tylko co mogłoby być. W wielu miejscach widzę potencjał. Jest mnóstwo pięknych zakątków, jak np. podwórko za szkołą muzyczną. Tam można by zrobić piękny skwer. Warto docenić zielone miejsca w Gorzowie.

- Dziękuję za rozmowę.