Co dała mi pielgrzymka? Wiarę w drugiego człowieka

Nie musiałam martwić się o wolne, część swojego urlopu przeznaczyłam na ten cel, więc najważniejszy problem z głowy. Mieliśmy pójść w czwórkę, całą rodziną, ale życie pisze swoje scenariusze i poszłam tylko z synem i córką.

Co spakować, co będzie potrzebne, a co tylko może się przydać. Dlaczego nikt nie napisał poradnika dla początkującego pielgrzyma? Jak się spakować, by wszystko było pod ręką? Przecież pakuję siebie i córkę, syn idzie na nocleg z mężczyznami, więc musi mieć osobną torbę ze wszystkimi potrzebnymi rzeczami. Powoli dopadały mnie pytania w stylu: ,,jak to będzie'', ,,czy dam radę'', ,,ile dojdę''...

Dzień wyjścia nadszedł szybciej, niż mi się wydawało. Nie było już czasu na pytania, trzeba było iść. Już po pierwszym dniu wiedziałam, co mi się przyda w podręcznym plecaku, a co mogę trzymać w walizce. Podstawą była woda i coś słodkiego, landrynki, wafelek, cokolwiek, co można szybko wrzucić na postoju. Nie zdążyłam się chyba tak bardzo zmęczyć, a tu już Skwierzyna. Zmęczenie przyszło potem, w kolejnych dniach. Różne tempo, zmienne nawierzchnie dawały wycisk, ale przecież trzeba iść albo się poddać. Miejsce w aucie jest dla tych, co nie mogą iść, ale nie po to się idzie, by jechać... Zresztą sama wiem, jak czuje się człowiek, który musi podjechać - w moim przypadku z racji wykonywanej funkcji służby medycznej.

Kolejne kilometry pozostawały w tyle, mijaliśmy wioski, miasteczka, miasta, witaliśmy ludzi, którzy czekali na nas... Atmosfera nie do opisania, nie ma takich słów, które oddadzą klimat, jaki nam towarzyszył.
W czasach, kiedy liczy się tylko pogoń za lepszym jutrem, kiedy każdy myśli tylko o własnym szczęściu, spotkałam się z braterską miłością człowieka do człowieka. I nie chodzi tu tylko o słowa ,,bracie'', ,,siostro'', których używaliśmy, zwracając się do siebie, ale o postawę tych ludzi. Nikt nie pchał się, bo chciał być pierwszy, nikt nie wyszukiwał rewelacyjnych miejsc do odpoczynku tylko dla siebie, każdy dzielił się tym, co miał. Wzajemna pomoc, dłoń wyciągnięta podczas wstawania, woda podana dalej, bo komuś się skończyła, kanapka oddana bardziej głodnemu, ciastka podane dalej, by jak najwięcej osób mogło zjeść... Inny świat...

Przeszłam jakiś kawałek naszej Polski. Poznałam te zakątki kraju, które - wydaje mi się - nie są do końca odkryte, a ich piękno warte jest polecenia. To była uczta dla duszy i dla oka, to było to ,,COŚ'', czego chyba najbardziej potrzebowałam.

Co dała mi pielgrzymka? Nie dała mi pęcherzy ani asfaltówki. Nie dała mi sensacji żołądkow - jelitowych ani kontuzji. Może tylko odnowił się uraz nogi sprzed lat, ale ja taternikowy łazik wiem, jak sobie pomóc. Co więc mi dała? Wiarę w drugiego człowieka. Wiarę, że oprócz tych kilku osób, które znam (także MM-kowiczów) i które potrafią zrobić coś bezinteresownie dla drugiego człowieka, są także inni, że jest ich więcej.

Dziękuję tym wszystkim, którzy mnie wspierali, tym co pamiętali o moich urodzinach, tym, którzy byli ze mną cieleśnie i duchowo. Dziękuję tym, co pomogli Grupie Brązowej, sponsorom, darczyńcom. Dziękuję za każdego rodzaju pomoc okazaną mi i mojej grupie.
Już wiem, za rok znów chcę wyruszyć - tym razem w XXX - jubileuszową. Czy mi się uda? Czas pokaże...

Tymczasem zapraszam do obejrzenia kilku zdjęć z pielgrzymkowego szlaku.