Ciężko zapracowana kobieta czyli "soccer mom"

Kim więc jest "soccer mom". Otóż według tego co wyczytałam w prasie i w internecie są to kobiety klasy średniej (czyli jakiej w naszym kraju?), które zajmują się dowożeniem dzieci do szkoły, na mecze, zajęcia sportowe i inne zajęcia dodatkowe. Są to kobiety nie pracujące zawodowo, prowadzące dom i wychowujące dzieci.

Dlaczego o tym postanowiłam napisać? Otóż wśród moich znajomych mam właśnie takie "podwożące mamy", którym większość czynnych zawodowo mam zazdrości. Do napisania paru słów o tym zjawisku skłoniło mnie ostatnie spotkanie z koleżankami, podczas którego każda chciała podkreślić, jak to ma ciężko w życiu i jak to ma gorzej.

Zacznę od pań, które jak same podkreśliły "poświęciły się" rodzinie. Zaczęło się marudzenie, jak to wstają rano, robią mężom śniadanka, budzą dzieci do przedszkoli, szkół, robią im śniadania, biegiem pakują do aut rozwożą w różne miejsca po to, by zaraz po tym biec do sklepu i robić zakupy. Jak to obładowane wracają do domu, sprzątają, piorą, gotują, pędzą do fryzjera, kosmetyczki, jednocześnie sprawdzają o której trzeba które dziecko odebrać i czy opłaca się wracać do domu na obiad, czy też od razu jechać na kolejne zajęcia. Potem zastanawiają się czy wracać do domu czy też łazić gdzieś przez tę godzinkę czy dwie. Wracają do domu koło 18ej-20ej zmęczone a tu trzeba kolację zrobić, dzieci wykąpać, niejednokrotnie posiedzieć z nimi nad lekcjami i kiedy przychodzi 22-ga to już nie wiedza jak się nazywają. Ciężki taki dzień musi być...

Bardzo szybko głos zabrały pracujące matki, które nie mają takiego "luksusu" jak same stwierdziły.
Oczywiście one też wstają rano, tez robią śniadanie, też pakują dzieci do samochodów a potem biegiem do pracy i tak najczęściej do 15ej. Potem szybko odebrać dzieci, jak się uda to po drodze zakupy zrobić i do domu po to by dokończyć wczoraj podszykowany obiad. Potem trzeba rozwieźć dzieci na zajęcia dodatkowe w międzyczasie jakąś pralkę nastawić, zrobić zakupy, pomyśleć o jutrzejszym obiedzie, odebrać dzieci...

Horror!

Na to trzecia grupa matek, które jak wszyscy wstają rano, śniadanie szykują najmłodszym, starsi i mąż szykują sobie sami. Podwożą najmłodszych, starsi mogą sami dojechać autobusem lub dojść pieszo. Jadą do pracy. Po pracy odbierają najmłodszych - starsi mogą wrócić sami lub od razu przemieścić się na zajęcia dodatkowe. Po powrocie do domu kończą obiad. Wieczorem starsze dzieci pomagają rodzicom w sprzątaniu, idą do sklepu po drobne zakupy (te większe są robione raz w tygodniu) potem nauka.

Nie należę do żadnej grupy mimo, że pracuję zawodowo. Nie mam auta. Pracuję w systemie 12/ 24 więc każdy mój dzień jest inny i chyba jako jedyna w towarzystwie nie robiłam z siebie "męczennicy".
Najwięcej do powiedzenia miały te, które nie pracują i miały najmniej czasu dla siebie. Cały czas w stresie, w nerwach czy zdążą, czy dadzą radę. Te taż miały najmniej samodzielne dzieci. Bo czy 12 latek nie może sobie sam zrobić kanapki albo czy 16 latek nie dojedzie sam na trening? Czy na tym polega "poświęcenie" się rodzinie? No tak, ale kiedy one próbują się burzyć wszędzie słyszą, że przecież nie mają nic innego do roboty bo nie pracują. Hmmm - nie pracują zawodowo i nie mają czasu a te co pracują to niby skąd mają mieć czas - nie mówię tu o czasie dla siebie.
Nie mogę tego zrozumieć. Z jednej strony chciałabym tak nie pracować i zajmować się tylko domem i dziećmi, mieć wszystko zrobione na czas, mieć czas dla dzieci, dla męża, ale z drugiej strony? Czy to nie ryzyko mieć zerowy staż pracy w wieku 40 lat? Jaki sposób na życie - jeśli można byłoby wybierać byłby najlepszy? Praca w domu - bo to tez praca czy praca zawodowa i praca w domu od której nikt nas nie zwolni?

I jeszcze jedno spostrzeżenie. W związkach, gdzie oboje rodziców jest czynnych zawodowo obowiązki są dzielone na pół, w tych gdzie pracuje tylko mąż, wszystko spychane jest na kobietę, która nie pracuje.

Kończąc napiszę to co powiedziałam moim koleżankom - "ja to mam dobrze, całe życie odpoczywam. W domu od pracy a w pracy od domu." I jest mi z tym dobrze.
Pozdrawiam wszystkie "soccer mamy" i życzę powodzenia, zwłaszcza w dniu kiedy dzieci nie będą już potrzebowały "dowożącej mamy".