Chory mąż

Z jednej strony taka choroba to utrapienie, lecz z drugiej, okazja by poleżeć w łóżku, poczytać zaległą prasę i „popieścić” się trochę.

 
 W związku z tym, moja prośba to potencjalnych chorych – z tym "pieszczeniem" proszę nie przesadzać. Od dwóch dni moje mieszkanie zamieniło się w jednoosobową salę szpitalną. Pełny komfort.

Leży sobie chory mąż w piernatach, kicha tak z pięć razy na dobę, na termometrze 37,2 st.C . Symptomy wskazują na chorobę i to poważną chorobę. Wprawdzie lekarz rodzinny przepisał leki na zwykłą przypadłość, jaką jest przeziębienie, lecz mój mąż nie zgadza się z tą diagnozą. Od chwili kiedy uświadomił sobie, w jak poważnym stanie chorobowym się znajduje, moja rola żony wzbogaciła się o funkcje salowej, pielęgniarki i lekarza.

„Lucynko, ten katar jest chyba za gęsty, podaj kropelki na rozrzedzenie. Jakoś gorąco mi się zrobiło, chyba mam wysoką gorączkę, podaj mi termometr. W głowie tak bardzo trzaska, może jakiś kompres? Maść kamforowa wchłonęła, trzeba znowu natrzeć. Sucho w ostach, kompociku bym się napił (słoiki w piwnicy). Coś smaku nie mam, ale bym se pojadł tych twoich pierożków radzieckich.”

I tak przez cały Boży dzień. Kończę już to narzekanie, pora przygotować miskę z ciepłą wodą, gąbkę dwa ręczniki i mydło. Po co? Trzeba umyć chorego męża w... łóżku. Po północy i dla mnie chwila relaksu i wytchnienia. Pora spać, ale jeszcze przed snem czeka mnie lektura (wcale nie zaległa) poradnika pt. „Opieka nad obłożnie chorym”.