Był kiedyś czas, gdy nie zwracało się uwagi na swoje lata

Urodziłam się kiedyś tam… Z przedszkola pamiętam to, że ciągle się biłam. Z wszystkimi. Pamiętam Kasię, którą ugryzłam, bo zakapowała pani, że szczypior z kanapki wywaliłam do śmietnika.

Potem szkoła: Pani Szawerdo i Pani Rychlik z biblioteki - później świetna polonistka. Wychowawca - Pan Marcinkiewicz - tak, ten „nasz". Potem Fajny Paweł, który pomagał mi uczyć się do egzaminów z chemii. I w tym samym czasie pierwsza prawdziwa ogromna miłość... miałam nagle już 15 lat. To jeszcze czas, w którym, gdy ktoś pyta nas o wiek – dodajemy sobie kilka lat. Do szkoły się dostałam, chemię zdałam świetnie... Paweł, który mnie uczył, we wrześniu się utopił.. .chociaż był ratownikiem. Ale to było już rok później. Ten czas tak leci...

Pierwsza miłość wciąż była gdzieś obok (no, w końcu mieszkał blisko). W szkole było różnie, ulubiony profesor trzymał mnie krótko, chociaż pozwalał na dużo, w przeciwieństwie do profesorki od technologii... to była ostra babka. I nagle szykowałam się do osiemnastki. KIEDY? JAK? To był czas, gdy nie zwracało się uwagi na swoje lata. Przecież całe życie przed nami... osiemnastka to jedynie dowód osobisty i prawko. Czasem jakaś dyskoteka, ale rzadko, czasem jakieś jezioro... i nagle koniec wakacji i poznaję fajnego chłopaka. Rodzice go nie akceptują. Nie wolno mi się z nim spotykać. Nie słucham. Przecież jestem pełnoletnia. Mogę robić co chcę!!! I robię - spotykamy się w mieście... na pierwszą gwiazdkę dostaję złote kolczyki... 3 miesiące później, na 19 urodziny łańcuszek... I nagle mam 21 lat... ale kiedy? Jak? To jeszcze nic!! Tak sobie wymyślam, kombinuję i... po rozmowie z rodzicami jadę do urzędu miejskiego. 33 dni później wychodzę za mąż. Chłopak od kolczyków patrzy mi w oczy, a ja drżącym głosem przysięgam, że na zawsze, na dobre i złe...

Nagle pstryk i jest 17 stycznia... robię test ciążowy. Wreszcie jest pozytywny... W dniu urodzin męża rodzę mu syna. Dwa dni później obchodzimy... czwartą rocznicę ślubu. Mam 25 lat. To pierwsze moje urodziny, które przepłakuję, ale zwalam to na szalejące ciążowe hormony. Niestety, kolejne urodziny również nie działają na mnie pozytywnie... Decydujemy się na drugie dziecko. Córkę rodzę, mając lat nagle 31 i pojęcia nie mam, kiedy to się stało.

Stwierdzam, że marnuję swoje życie, nic nie osiągnęłam, nie wynalazłam lekarstwa na raka, nie jestem osobą znaną, nie śpiewam, nie maluję i nie gram w filmach... a latka lecą. Co osiągnęłam za wyjątkiem kilku kilogramów po ciążach, zapuszczonych po 10 latach przerwy włosach i straty przyjaciółki?

Hmm... na pewno mam świetne dzieci, zdrowe, wygadane, trochę dzięki córce znalazłam nową przyjaciółkę Ankębee, piszę bloga, dzięki któremu mam swoje bratnie dusze w całym kraju, a kilka z nich poznałam osobiście. Ale to dla mnie mało.

Teraz dzięki pracy w sklepie zoologicznym zdobywam wiedzę, która mnie samą zaskakuje. Spotykam ludzi, nie zamykam się w sobie. Mam na koncie pewną depresję, która nie wróci, bo wyszłam z nory, w której schowałam się jakiś czas temu. Niby fajnie... ale kiedy to się stało, że w tym roku 15. rocznica ślubu? Tylko jak to się stało, że dziś.... 27 marca obchodzę już 36. urodziny? Na grobie chłopaka, który poznał mnie z mężem napisano... ,,Dzieli nas tylko czas".