1 września już blisko... Podzielcie się swoimi doświadczeniami

Jestem matką gimnazjalisty... Jak to brzmi! I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to przerażenie, które mnie paraliżuje. Chciałabym by mój syn osiągnął w gimnazjum takie same wyniki jak w szkole podstawowej, ale czy nam się to uda?

Piszę ,,nam", ponieważ efekty końcowe szkolnej edukacji dziecka to nie tylko jego wysiłek i praca, ale też zaangażowanie całej rodziny -rodziców i dziecka, a niejdnokrotnie nawet rodzeństwa i dziadków. I nikt nie mówi tu o odrabianiu za młodego człowieka lekcji.

Coraz częściej zabiegani, zapracowani rodzice nie mają czasu na systematyczny kontakt ze szkołą. Otrzymana kartka z ocenami jest wystarczającym dokumentem edukacji szkolnej. Niskie oceny są powodem komentarzy pod adresem nauczycieli i wpajanie młodemu człowiekowi, że jego oceny są odzwierciedleniem poziomu nauczania nauczyciela. Fakt, są też takie przypadki, że cała klasa nie osiąga wyższej oceny niż 3, ponieważ nauczyciel umie na 4, a na 5 sam Bóg. Ale to już historia.
Wszelkie niepowodzenia w szkole spowodowane są złymi nauczycielami, złym programem i w ogóle wszystko co złe to szkoła. Czego więc wymaga się od dzieci? To proste - świętego spokoju.
Tymczasem nie ma tak dobrze...
Rok szkolny zaczyna się już w wakacje. Im bardziej wypoczęte dziecko, tym lepszy start. Warto pomyśleć o wspólnym wypoczynku, o oderwaniu się od szarej rzeczywistości i spędzeniu czasu wspólnie z dzieckiem. Kiedy sami jesteśmy wypoczęci, jesteśmy bardziej otwarci na drugiego człowieka. Podczas wspólnych wyjazdów z całą rodziną (dobrze jak jest taka możliwość) ładujemy akumulatory na cały rok. Kiedy nie biegniemy do pracy, mamy więcej czasu na poznanie własnego dziecka, na zauważenie zachodzących w nim zmian.

Kompletując potrzebne rzeczy do szkoły, warto wziąć pod uwagę zainteresowania dziecka. Zeszyt z okładką w misie, samochody czy kwiatki wybrany przez samego ucznia to pokazanie mu, że się liczy z jego zdaniem, szanuje się jego zainteresowania. Jeśli uczeń jest starszy, można dać mu określoną kwotę i z boku patrzeć, jak daje sobie radę z kalkulowaniem i kupnem tego, co potrzebne. Wiadomo jakie są czasy - nie każdy ma tyle pieniędzy, by kupować markowe rzeczy, ale czasami warto zainwestować w lepszy plecak, niż w taki co po miesiącu będzie nadawał się do wyrzucenia. Można ustalić kwotę i pomóc młodemu człowiekowi w tym zakupie.
Wspólnie zakupy przed rozpoczęciem roku to pokazanie, że szkoła jest ważna nie tylko dla ucznia, ale i dla rodziców.

Warto by było również być z dzieckiem na rozpoczęciu roku szkolnego, zwłaszcza kiedy jest to pierwsza klasa - obojętnie jakiego etapu edukacji. Pokazujemy wtedy dziecku, że to, co robi, jest ważne także dla nas, że od pierwszego dnia jesteśmy z nim i interesuje nas to co robi. Poza tym ważny jest także kontakt z wychowawcą.
Świadomość, że wychowawca jest oddany swojej pracy i interesują go postępy ucznia pomaga pokonać ewentualne trudności. Czasami miłość rodzicielska powoduje, że nie zauważamy tego, co dziej się z naszym dzieckiem, że nie jest ono już takim słodkim maleństwem, jakim byśmy chcieli, by było. Niejeden raz otwiera nam oczy na dziecko nie kto inny jak wychowawca.
Wrzesień to zebrania, opłaty, przestawienie się z wakacyjnego rozkładu dnia. Nie ma co odkładać do poniedziałku. Od 1. 09 zmienia się ramówka i koniec. Jasno postawione zasady, systematyka, praca, wzajemne zaufanie i pomoc i sukces murowany.
Z własnego doświadczenia wiem, że warto od czasu do czasu przejrzeć książki, zeszyty - nie jest się wtedy zaskoczonym na zebraniu, kiedy ktoś poruszy np. temat ostatniego sprawdzianu z którego najwyższa ocena to 3+.

Ale rok szkolny to nie tylko nauka. Przecież nasze dzieci mają również zainteresowania. Czy wiemy o nich i pomagamy je rozwijać? A może nasze zainteresowania pokrywają sie z zainteresowaniami naszych dzieci? Może warto wybrać się raz na jakiś czas do kina, by potem porozmawiać o filmie i podzielić się emocjami? A może warto podrzucić ciekawą książkę do przeczytania i porozmawiać później o emocjach, które wzbudziła. Jeśli dziecko lubi sport, znajdźmy czas, by mu kibicować. Jeśli lubi jazdę na rowerze, wyskoczmy na przejażdżkę. Jest tyle sposobów, by ,,zaprzyjaźnić się" z własnym dzieckiem.

Nikt z nas nie jest omnibusem i to nie żaden wstyd powiedzieć dziecku, że czegoś się nie wie. Ale nie odsyłajmy donikąd dziecka z pytaniem, tylko pomóżmy mu znaleźć na nie odpowiedź. Mówiąc prawdę, że się czegoś nie wie i poszukując odpowiedzi razem z dzieckiem, sprawia się, że dla dziecka stajemy się wiarygodni.

Czas poświęcony własnemu dziecku to nie jest czas stracony. Dzieci tak szybko rosną... A my? My nie mamy ciągle czasu. Biegniemy z pracy do pracy, a zapominamy, że to, co po nas zostanie, to nasze dzieci i o nie trzeba dbać od urodzenia. Wychowywać a nie hodować. Pokazywać świat, uczyć myśleć, wyciągać wnioski, nawet jeśli są to wnioski po szkodzie.

To takie moje spostrzeżenia z okresu szkoły podstawowej. Drodzy MM-kowicze, napiszcie o Waszych spostrzeżeniach. Wymiana doświadczeń rodzicielskich, spostrzeżeń może pomóc. W końcu nikt nie rodzi się wszechwiedzącym. Pozdrawiam wszystkich uczniów, rodziców i nauczycieli:)